“คนที่ไม่มีภาพถ่าย...”
“ไม่ควรเป็นนักท่องเที่ยว”
หลังเสียงของเจ้าหน้าที่ล้างภาพดังออกมาจากห้องมืด บรรยากาศในห้องจัดแสดงที่สองซึ่งเพิ่งผ่อนคลายลงเล็กน้อยเพราะห้องจัดแสดงที่สามเปิดออก ก็กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง
รูปถ่ายติดบัตรที่แปะอยู่บนใบหน้าของมันกลายเป็นสีขาวโพลนไปหมดแล้ว
ไม่มีใบหน้า
ไม่มีเค้าโครง
เหลือเพียงกระดาษภาพถ่ายสีขาวซีดแผ่นหนึ่ง
เสิ่นเนียนเนียนมองมัน
แล้วก้มลงมองบัตรยืนยันภาพถ่ายชั่วคราวในมือ
【สถานะการลงทะเบียน: ผ่านอย่างผิดปกติ】
【ประเภทการจัดเก็บ: ไม่สามารถระบุได้】
“...”
(°ー°〃)
ข่าวดี
ประตูเปิดแล้ว
ข่าวร้าย
ดูเหมือนเจ้าหน้าที่จะไม่ยอมรับว่าเธอเป็นนักท่องเที่ยว
ในห้องถ่ายทอดสดก็มีเครื่องหมายคำถามผุดขึ้นมารัว ๆ
“เดี๋ยวนะ เมื่อกี้ระบบให้เธอผ่าน 11/11 แล้วไม่ใช่เหรอ?”
“ประตูก็เปิดแล้ว เจ้าหน้าที่ยังคิดจะกลับคำอีกหรือไง?”
“‘คนที่ไม่มีภาพถ่ายไม่ควรเป็นนักท่องเที่ยว’... งั้นเธอเป็นอะไร?”
“ประเด็นคือพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ดูเหมือนต้องกำหนดตัวตนของใครสักคนก่อน ถึงจะจัดการกับคนนั้นได้”
ถ้าเสิ่นเนียนเนียนเห็นข้อความสุดท้าย เธอคงคิดว่าพูดได้ตรงประเด็นมาก
เพราะตั้งแต่สิ่งจัดแสดงหมายเลข 017 เป็นต้นมา
ด่านนี้ก็ทำอยู่เรื่องเดียวมาตลอด—
จำแนกประเภทสิ่งต่าง ๆ
นักท่องเที่ยว
สิ่งจัดแสดง
เจ้าหน้าที่
ขอเพียงยืนยันตัวตนได้ กฎที่เกี่ยวข้องก็จะมีผลตามมา
ปัญหาตอนนี้คือ
ระบบภาพถ่ายของพิพิธภัณฑ์ไม่สามารถสร้างแฟ้มประวัติให้เธอได้ตามปกติ
ตัวตน “นักท่องเที่ยว” ซึ่งควรเป็นประเภทที่ง่ายที่สุด จึงกลับไม่มั่นคงขึ้นมา