【ห้องจัดแสดงที่สาม — หอจดหมายเหตุประวัติชีวิต】
【หนึ่ง นักท่องเที่ยวสามารถค้นดูประวัติของตนเองได้】
【สอง ห้ามอ่านประวัติชีวิตของผู้อื่นอย่างละเอียด】
【สาม หากเนื้อหาในประวัติไม่ตรงกับความทรงจำของคุณ——】
ครึ่งประโยคสุดท้ายถูกหมึกสีดำหนาทึบป้ายทับจนมิด
ไม่ใช่แค่ขีดฆ่าธรรมดา ดูคล้ายมีใครสักคนหยิบปากกามาขีดทับซ้ำแล้วซ้ำเล่าในภายหลัง จนหมึกซึมเข้าไปถึงขอบป้ายไม้
ผู้เล่นทั้ง 11 คนยืนอยู่ตรงทางเข้า ไม่มีใครรีบร้อนจะเดินเข้าไป
ในห้องถ่ายทอดสดก็มีข้อความวิ่งผ่านอย่างรวดเร็วเช่นกัน
“ประโยคหลังข้อสามเขียนว่าอะไรกันแน่?”
“ปกติน่าจะเป็น ‘เชื่อประวัติ’ หรือไม่ก็ ‘เชื่อความทรงจำ’ ใช่ไหม?”
“ปัญหาคือคำตอบสองอย่างนี้ตรงข้ามกันเลยน่ะสิ!”
เสิ่นเนียนเนียนเองก็กำลังคิดอยู่
ถ้าให้เธอเดา ก็คงหนีไม่พ้นสองอย่างนี้
แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในด่านเรื่องพิสดารก็คือการเติมกฎขึ้นมาเอง ก่อนจะตรวจสอบให้แน่ชัด
เธอมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเก็บคำถามนั้นไว้เงียบ ๆ
“อย่าเพิ่งแตะต้องประวัติ”
โจวเหย่พูดเสียงเบา “ดูก่อนว่าค้นยังไง”
ทุกคนเดินไปตามทางเดินตรงกลาง
ทั้งสองข้างเต็มไปด้วยตู้เก็บเอกสารไม้สูงใหญ่ แต่ละตู้แบ่งเป็นลิ้นชักเล็ก ๆ หลายสิบช่อง ด้านหน้าฝังป้ายหมายเลขทองเหลืองไว้
ฝุ่นลอยอยู่ในอากาศ เมื่อแสงไฟส่องลงมา ก็เห็นมันค่อย ๆ ร่วงลงบนป้ายสีเหลืองซีดที่เรียงกันเป็นแถว
เงียบสงัดจนไม่เหมือนพิพิธภัณฑ์