【เวลาปัจจุบัน: 21:07 น.】
【เหลือเวลาอีก 1 ชั่วโมง 53 นาทีก่อนปิดห้องพักเวลา 23:00 น.】
หลังเสียงประกาศของโรงแรมจบลง
เสิ่นเนียนเนียนก็ไม่มัวโอ้เอ้อยู่ในภัตตาคารอีก
ตราบริการอาหารอันแรกได้มาแล้ว
ผีชุดแดงก็หนีไปแล้วเช่นกัน
ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดชัดเจนมาก
กลับห้อง 701
ผ่านคืนนี้ไปอย่างปลอดภัย
จากนั้นรอบริการรายการที่สอง—
【บริการห้องพักยามเที่ยงคืน】
ส่วนเสียงกรีดร้องเมื่อครู่บนชั้นสอง...
เสิ่นเนียนเนียนชะงักฝีเท้า
สุดท้ายก็ไม่ได้เดินเข้าไปดูเอง
(｡ŏ_ŏ)
ความอยากรู้อยากเห็นฆ่าแมวได้
ยิ่งตอนนี้เธอมีรูปร่างแบบนี้
ถ้าขายตามน้ำหนัก เกรงว่าจะยังมีค่าไม่เท่าแมวอ้วนสักตัว
เรื่องไหนไม่ควรเข้าไปยุ่ง
ก็อย่าไปยุ่งเด็ดขาด
แต่โจวไห่พาผู้เล่นที่เหลือกลับไปยังชั้นสองแล้ว
เสียงกรีดร้องดังมาจากห้อง 207
คนที่พักอยู่ในนั้นเป็นชายสวมแว่น อายุราวสามสิบปี
ตอนนี้ประตูห้องเปิดอ้าอยู่
ชายคนนั้นนั่งอยู่บนพื้น
ขาขวาตั้งแต่หัวเข่าลงไปหายไปจนหมด
ตรงรอยขาดไม่มีเลือด
มีเพียงรอยฟันสีดำแน่นขนัด
“เกิดอะไรขึ้น?”
โจวไห่รีบเข้าไปหา
ชายสวมแว่นหน้าซีดเผือด เสียงสั่นระริก
“พอกลับมา ผมก็เห็นรองเท้าแตะคู่หนึ่งวางอยู่หน้าประตู ในห้องโรงแรมไม่มีมาก่อน ผมนึกว่าให้ใช้ฟรี ก็เลยใส่...”
พอพูดถึงตรงนี้ ริมฝีปากของเขาก็สั่นระริก
“พอใส่เข้าไป ปากก็ผุดขึ้นมาข้างในรองเท้าแตะ”
ทุกคนหันไปมองข้างประตูห้อง
ตรงนั้นมีรองเท้าแตะสีดำวางอยู่คู่หนึ่งจริง ๆ
เพียงแต่ปากรองเท้ากำลังอ้าและหุบอย่างช้า ๆ
ข้างในเต็มไปด้วยฟันซี่เล็กถี่
คนในห้องถ่ายทอดสดเห็นแล้วขนหัวลุก
“กับดักที่ทำให้เผลอทำตามสัญชาตญาณอีกแล้ว!”
“ของที่จู่ ๆ โผล่มาในโรงแรม ห้ามแตะส่งเดชเด็ดขาด”
“หมอนี่ยังนับว่าโชคดีนะ เสียไปแค่ขาข้างเดียว”
สีหน้าโจวไห่ไม่สู้ดีนัก
“ของที่ไม่เคยมีมาก่อนในห้อง ไม่ได้แปลว่าเป็นบริการอย่างเป็นทางการของโรงแรม คืนนี้จำไว้ให้ดี ห้ามแตะสิ่งของที่จู่ ๆ ปรากฏขึ้นมา เว้นแต่กฎจะอนุญาตไว้อย่างชัดเจน”