【ตรวจพบเป้าหมายผิดปกติกำลังเข้าใกล้】
ทันทีที่ข้อความเตือนสีแดงฉานปรากฏขึ้น
มุมปากที่เสิ่นเนียนเนียนเพิ่งยกขึ้นก็หุบลงทันที
เธอเงยหน้ามองทางเข้าภัตตาคาร
หญิงคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า
เครื่องแบบสีแดง
หมวกสีแดง
แม้แต่รถเข็นอาหารที่เธอเข็นอยู่ก็ยังเป็นสีแดงเข้ม
เปลือกตาของเสิ่นเนียนเนียนกระตุกอย่างแรง
(ΩДΩ)
กฎข้อที่ 4
【พนักงานปกติทุกคนสวมเครื่องแบบสีดำ หากพบพนักงานสวมเครื่องแบบสีแดง ให้รีบออกห่างทันที】
เธอจำกฎข้อนี้ได้แม่นยิ่งกว่ารหัสบัตรธนาคารของตัวเองเสียอีก!
ในเวลาเดียวกัน
แฟ้มข้อมูลประจำตัวก็เปิดขึ้นเอง
【เป้าหมาย: พนักงานเสิร์ฟชุดแดงของโรงแรมจันทร์เลือด】
【เผ่าพันธุ์: ผีผู้บริโภค】
【ระดับอันตราย: ระดับบี】
【สถานะ: ไม่ใช่พนักงานอย่างเป็นทางการของโรงแรม】
【สภาพปัจจุบัน: หิวโหย】
เสิ่นเนียนเนียน: “……”
ไม่ใช่พนักงานอย่างเป็นทางการ
ระดับบี
แถมยังหิวอยู่ด้วย
ข้อมูลทั้งสามอย่างวางเรียงกัน
ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่เหมือนมาส่งผลไม้รวมให้ทุกคนกินเลยสักนิด
“พนักงานชุดแดง!”
เสียงของโจวไห่ดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน
ผู้เล่นหลายคนที่กำลังกินอาหารอยู่พลันตัวแข็งทื่อ
วินาทีถัดมา
ทุกคนหันขวับไปทางประตูพร้อมกัน
เมื่อเห็นเครื่องแบบสีแดงสดนั้น สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป
หน้าจอถ่ายทอดสดเองก็เต็มไปด้วยข้อความในพริบตา
“เชี่ย! กฎข้อที่ 4!”
“ชุดแดง รีบหนีเร็ว!”
“แต่ยังมีอีกห้าคนที่ยังไม่ได้ตราประทับนะ!”
“ถ้าไปตอนนี้ พวกเขาก็มาเสียเที่ยวคืนนี้น่ะสิ?”
“เสียเที่ยวก็ยังดีกว่าเสียชีวิต กฎเขียนว่าให้ออกห่างทันที!”
เห็นได้ชัดว่าโจวไห่ก็คิดเช่นนั้น
เขาแทบไม่ลังเลเลย
“คนที่ยังไม่ได้ตราประทับก็ถอนตัวก่อน! พรุ่งนี้ยังกลับมาภัตตาคารงานเลี้ยงเลือดได้ แต่ชีวิตมีแค่ชีวิตเดียว!”
พูดจบ เขาก็ลุกจากที่นั่งเป็นคนแรก
ทว่า
เพิ่งเดินออกไปได้สองก้าว
หญิงชุดแดงที่อยู่ตรงทางเข้าภัตตาคารก็พลันยิ้มขึ้นมา
“แขกทุกท่าน อาหารค่ำยังไม่จบเลย เหตุใดถึงรีบร้อนจะกลับกันนัก?”
เสียงของเธอเบามาก
แต่ทั้งภัตตาคารกลับเงียบกริบในทันที
บนรถเข็น
ฝาครอบอาหารสีเงินหลายใบวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
ข้างในมีเสียงเล็บขูดโลหะดังออกมาไม่ขาดสาย
ครืด
ครืด
ฟังแล้วชวนให้หนังศีรษะชาวาบ