หลังพนักงานรับของค้อมตัวลง
ทั้งห้องโถงเงียบกริบอยู่นานกว่าสิบวินาที
ชายวัยกลางคนที่เพิ่งถูกหักนิ้วอย่างหวังเจี้ยนกั๋วยังคงยองอยู่ไม่ไกล
เลือดหยดลงบนพื้น
เสิ่นเนียนเนียนมองเขา
แล้วก็มองพนักงานรับของที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธออย่างนอบน้อม
ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็รู้สึกว่าภาพตรงหน้าผิดปกติอย่างยิ่ง
พนักงานรับของหยิบคีย์การ์ดห้องพักใบพิเศษออกมาจากเคาน์เตอร์อย่างรวดเร็ว
บัตรสีดำสนิท
ขอบประดับลวดลายสีทองหม่น
บนนั้นมีเพียงหมายเลขเดียว
【701】
“นี่คือคีย์การ์ดห้องพักของคุณค่ะ ห้อง 701 อยู่บนชั้นบนสุดของโรงแรม และเป็นห้องเดียวบนชั้นเจ็ดที่เปิดให้บริการในขณะนี้ หากต้องการอะไร สามารถกดกระดิ่งเรียกบริการในห้องเพื่อติดต่อพวกเราได้ค่ะ”
เสิ่นเนียนเนียนรับคีย์การ์ดมา
มองป้ายไม้ในมือผู้เล่นคนอื่น
แล้วก็มองบัตรสีดำขอบทองของตัวเอง
(｡ŏ_ŏ)
คนอื่นอยู่ชั้นสอง
ชั้นสาม
ส่วนเธออยู่ชั้นเจ็ด
คนอื่นได้ป้ายไม้ธรรมดา
ส่วนเธอได้รับการดูแลระดับ VIP
ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่เหมือนเรื่องดี
เธอลองถามหยั่งเชิงว่า “ฉันขอพักใกล้ ๆ พวกเขาได้ไหม? ฉันเพิ่งเข้าด่านครั้งแรก ต้องอยู่คนเดียวบนชั้นบนสุดก็แอบกลัวเหมือนกัน”
ร่างของพนักงานรับของพลันเกร็งขึ้น
“ไม่แนะนำให้คุณเปลี่ยนห้องครับ!”
เสียงของเขาพลันดังสูงขึ้น
เสิ่นเนียนเนียนหดไหล่
Σ(っ °Д °;)っ
พนักงานรับของเองก็รู้ตัวว่าตอบสนองเกินเหตุ จึงรีบอธิบายว่า “ห้อง 701 จัดเตรียมเรียบร้อยแล้ว และปลอดภัยกว่าห้องพักทั่วไปมาก สภาพห้องอื่นอาจไม่ถูกใจคุณก็ได้ครับ”
เสิ่นเนียนเนียนพยักหน้าไปอย่างนั้น
แต่ในใจกลับส่งเสียงเตือนภัยดังสนั่น
เปลี่ยนไม่ได้
ต้องอยู่คนเดียว
ชั้นบนสุด
ห้องเดี่ยว
จุดสังหารเดี่ยวตามมาตรฐานหนังสยองขวัญชัด ๆ!
พวกผีนี่ไม่คิดดีจริง ๆ ด้วย!
แต่ถึงจะกลัว
เธอก็ไม่ได้คิดจะเซ้าซี้เรื่องเปลี่ยนห้องต่อ
นิ้วของหวังเจี้ยนกั๋วยังคงมีเลือดหยดอยู่ตอนนี้
บทเรียนจากกฎข้อหนึ่งก็วางให้เห็นอยู่ตรงนั้น
ถ้ายังเรียกร้องต่อไป ใครจะรู้ว่ามันจะกลายจาก “ความต้องการที่สมเหตุสมผล” เป็น “จงใจหาเรื่อง” หรือเปล่า?
ในเมื่อยังปฏิเสธห้อง 701 ไม่ได้
ก็พักไปก่อนแล้วกัน
อย่างน้อยก็ได้คีย์การ์ดมาแล้ว
เป้าหมายระยะแรกสำเร็จ
เสิ่นเนียนเนียนก้มหน้าลูบคีย์การ์ดสีดำขอบทองในมือ
จากนั้นก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเงยหน้ามองพนักงานรับของอีกครั้ง
“จริงสิ ฉันมีอีกคำถาม ด่านกำหนดให้พวกเราหาหลักฐานการเช็กเอาต์ ของแบบนั้นไปรับที่เคาน์เตอร์ได้เลยหรือเปล่า?”
พนักงานรับของชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
“เรื่องที่เกี่ยวกับการเช็กเอาต์ไม่อยู่ในขอบเขตหน้าที่ของพนักงานรับของครับ หลังจากเข้าพักเรียบร้อยแล้ว ผู้เข้าพักสามารถสอบถามเจ้าหน้าที่ฝ่ายบริหารของโรงแรมได้”
แววตาของเสิ่นเนียนเนียนไหววูบ
เขาไม่ได้ตอบ
แต่ก็ไม่ได้บอกว่าถามไม่ได้
พูดอีกอย่างก็คือ
พนักงานรับของน่าจะรู้
เพียงแต่เรื่องนี้ไม่ใช่หน้าที่ของมัน
เสิ่นเนียนเนียนจดเบาะแสใหม่ไว้ในใจเงียบ ๆ
【หลักฐานการเช็กเอาต์——สอบถามเจ้าหน้าที่ฝ่ายบริหารของโรงแรม】
โรงแรมใหญ่ขนาดนี้
ต้องมีผู้จัดการอยู่แล้ว
บางทีอาจมีเจ้าของด้วยซ้ำ
เจอแล้วค่อยถามก็ได้
(๑•̀ㅂ•́)و✧
อย่างน้อยก็รู้ทิศทางแล้ว
ในเวลาเดียวกัน
เฉินเฮ่า หนุ่มผมทองในกลุ่มคน กำลังจ้องคีย์การ์ดของเธอไม่วางตา
เฉินเฮ่าก็เป็นผู้เล่นหน้าใหม่เหมือนกัน
แต่ก่อนเข้าด่าน เขาเคยดูไลฟ์มามากมาย
เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เขาเห็นชัดเจนทุกอย่าง
หวังเจี้ยนกั๋วขอเปลี่ยนห้อง
แล้วถูกหักนิ้ว
เสิ่นเนียนเนียนก็ขอเรื่องห้องเหมือนกัน
แต่กลับได้ห้อง 701
เพราะอะไร?
เฉินเฮ่าได้ข้อสรุปอย่างรวดเร็ว
ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ “การเรียกร้อง”
แต่อยู่ที่ “ท่าที”
หวังเจี้ยนกั๋วพูดจาหาเรื่องเกินไป จึงเข้าข่ายจงใจสร้างความลำบากให้พนักงาน
แต่เสิ่นเนียนเนียนสุภาพมาก
เธอเลยใช้ประโยชน์จากกฎข้อหนึ่งได้สำเร็จ
【โรงแรมจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อสนองความต้องการที่สมเหตุสมผลของผู้เข้าพัก】
ในห้องไลฟ์ก็มีคนตั้งข้อสันนิษฐานคล้าย ๆ กัน
“เป็นไปได้ไหมว่าเสิ่นเนียนเนียนบังเอิญหาวิธีใช้กฎข้อหนึ่งได้ถูกต้อง?”
“ถ้าพูดจาดีพอ ก็ขอบริการที่ดีกว่าจากโรงแรมได้งั้นเหรอ?”
“หวังเจี้ยนกั๋วพลาดเพราะประโยคครึ่งหลังสินะ!”
แต่โจวไห่ขมวดคิ้วมาตลอด
เขารู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ง่ายอย่างนั้น
ท่าทีของพนักงานรับของตอนอยู่ต่อหน้าเสิ่นเนียนเนียน
ไม่ใช่ท่าทีของคนให้บริการ
แต่เหมือนว่า…
กำลังหวาดกลัว
แต่ทำไมสิ่งวิปลาสระดับ B ถึงต้องกลัวผู้เล่นหน้าใหม่อายุสิบเก้าปีด้วย?
โจวไห่คิดไม่ออก
ไม่นาน
ทุกคนก็เริ่มกลับห้องพัก
ห้องของเฉินเฮ่าคือ 208
เขาผลักประตูเข้าไป
กลิ่นศพเน่าเหม็นฉุนตลบเข้ามาปะทะหน้า
ผนังมีคราบราขึ้นเต็มไปหมด
เพดานมีรอยน้ำสีแดงคล้ำซึมออกมา
บนผ้าปูที่นอนยังมีคราบเลือดแห้งเป็นปื้นใหญ่
สีหน้าของเฉินเฮ่ายิ่งดูย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ
ทุกคนก็เป็นผู้เล่นหน้าใหม่เหมือนกัน
ทำไมเสิ่นเนียนเนียนถึงได้พักห้อง 701?
แต่เขากลับต้องอยู่ในห้องแบบนี้?
ตอนนั้นเอง
เสียงรถเข็นดังมาจากทางเดิน
พนักงานหญิงในชุดดำคนหนึ่งเดินผ่านมาพอดี
เฉินเฮ่าคิดอะไรขึ้นมาได้
โอกาสมาถึงแล้ว
เขารีบเดินเข้าไปหา
“สวัสดีครับ ห้องของผมสกปรกมาก แถมยังมีกลิ่นแรงด้วย ถ้าโรงแรมยังมีห้องว่างห้องอื่น รบกวนช่วยเปลี่ยนห้องที่สภาพดีกว่านี้ให้ผมได้ไหมครับ?”
น้ำเสียงสุภาพ
ไม่ได้ตั้งคำถาม
ยิ่งไม่มีท่าทีหาเรื่อง
แทบจะเหมือนกับเสิ่นเนียนเนียนทุกอย่าง
พนักงานหญิงหยุดเดิน
ใบหน้าซีดเซียวแข็งทื่อค่อย ๆ หันมาทางเขา
“คุณลูกค้า ยืนยันหรือคะว่าต้องการเปลี่ยนห้อง?”
เฉินเฮ่าดีใจอยู่ในใจ
“ยืนยันครับ”
“ได้เลยค่ะ เชิญตามฉันมา”
ผู้ชมในห้องไลฟ์ตื่นเต้นขึ้นมาทันที
“สำเร็จแล้ว!”
“ได้ผลจริงด้วย!”
“เสิ่นเนียนเนียนเจอช่องโหว่ของกฎจริง ๆ เหรอ?”
เฉินเฮ่าถึงกับอดยิ้มออกมาไม่ได้
ดูท่าด่านระดับ A ก็ไม่ได้ยากอย่างที่คิด
แค่ฉลาดพอ
ก็หาช่องโหว่เจอได้เหมือนกัน
พนักงานหญิงพาเขาเดินผ่านทางเดิน
ชั้นสาม
ชั้นสี่
สุดท้ายก็หยุดอยู่หน้าประตูห้องสีแดงคล้ำบานหนึ่ง
【404】
“คุณลูกค้าคะ สภาพห้องนี้น่าจะตรงตามที่คุณต้องการค่ะ”
ประตูห้องเปิดออก
พรมเนื้อนุ่ม
เตียงคู่ขนาดใหญ่
ห้องน้ำส่วนตัว
แม้แต่โคมระย้าก็ยังหรูหรา
ดีกว่าห้อง 208 ไม่รู้กี่เท่า
เฉินเฮ่าคลายกังวลลงอย่างสิ้นเชิง
“ขอบคุณครับ”
เขาก้าวเข้าไป
กึก
ประตูด้านหลังล็อกกลอนขึ้นมาอย่างกะทันหัน
สีหน้าของเฉินเฮ่าแข็งค้าง
“หืม?”
วินาทีต่อมา
เลือดเริ่มซึมออกมาจากผนัง
เลือดบิดตัวราวกับมีชีวิต
ในที่สุดก็กลายเป็นตัวอักษรหนึ่งบรรทัด
【ข้อกำหนดการเข้าพักของห้อง 404】
【ห้องนี้รับเฉพาะผู้เข้าพักที่มีร่างกายไม่สมประกอบเท่านั้น】
รูม่านตาของเฉินเฮ่าหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว
เขาก้มมองตัวเอง
มือทั้งสองข้าง
ขาทั้งสองข้าง
ครบถ้วนสมบูรณ์ทุกส่วน
ความเย็นเยียบพลันแล่นจากฝ่าเท้าขึ้นไปถึงศีรษะ
พนักงานหญิงที่อยู่ข้างหลังปรากฏตัวขึ้นในห้องแล้ว
มุมปากฉีกกว้างไปถึงใบหู
ในมือมีเลื่อยกระดูกขึ้นสนิมโผล่มาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
“คุณลูกค้าคะ สภาพร่างกายของคุณยังไม่ตรงตามข้อกำหนดการเข้าพักค่ะ”
เฉินเฮ่ารีบพุ่งไปที่ประตู
“ผมไม่เปลี่ยนแล้ว! ผมจะกลับห้อง 208!”
ประตูไม่ขยับแม้แต่น้อย
พนักงานหญิงยังคงยิ้มเหมือนเดิม
“การเปลี่ยนห้องเสร็จสมบูรณ์แล้วค่ะ แต่ไม่เป็นไร โรงแรมจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อสนองความต้องการที่สมเหตุสมผลของผู้เข้าพัก”
เลื่อยกระดูกค่อย ๆ ถูกยกขึ้น
“ในเมื่อคุณชอบห้องนี้ เราก็ช่วยปรับเปลี่ยนเงื่อนไขการเข้าพักให้ได้ค่ะ”
“ไม่!”
ฉัวะ——!
เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วชั้นสี่
ข้อความแชตในห้องไลฟ์ที่เมื่อครู่ยังพิมพ์คำว่า “ช่องโหว่ของกฎ” พลันหายวับไปหมด
ผ่านไปสิบกว่าวินาที
เสียงก็เงียบลงโดยสิ้นเชิง
【ผู้เล่นเฉินเฮ่าเสียชีวิต】
หลังจากเงียบงันไปชั่วครู่
ข้อความแชตในห้องไลฟ์ก็ระเบิดขึ้นทันที
“ตายแล้วเหรอ?!”
“ขอเปลี่ยนห้องเหมือนกันแท้ ๆ เสิ่นเนียนเนียนได้ห้อง 701 ส่วนเขากลับถูกทำให้พิการ?”
“โรงแรมสนองความต้องการจริง แต่จะสนองแบบไหนก็ขึ้นอยู่กับโรงแรม!”
“งั้นฝั่งเสิ่นเนียนเนียนก็ไม่ใช่การใช้กฎตามปกติเลย!”
“ห้ามเลียนแบบวิธีของเธอเด็ดขาด!”
เมื่อโจวไห่เห็นข้อความแจ้งการตาย สีหน้าของเขาก็หม่นลงอย่างสิ้นเชิง
ในที่สุดเขาก็ยืนยันได้แล้ว
การดูแลเป็นพิเศษที่เสิ่นเนียนเนียนได้รับ
ไม่อาจใช้เป็นแนวทางเอาตัวรอดสำหรับผู้เล่นทั่วไปได้เด็ดขาด
ชั้นเจ็ด
เสิ่นเนียนเนียนไม่รู้เลยว่ามีคนเพิ่งเลียนแบบเธอแล้วตาย
หลังประตูลิฟต์เปิดออก
เธอก็มาถึงหน้าห้อง 701 อย่างรวดเร็ว
ประตูห้องเพิ่งเปิดออก
แต่เสิ่นเนียนเนียนไม่ได้ก้าวเข้าไปทันที
เธอยืนอยู่หน้าประตู กวาดตามองโดยรอบอย่างรวดเร็วก่อน
ประตูห้อง
กลอนประตู
หน้าต่าง
ห้องน้ำ
ห้องนอน
และกระดิ่งเรียกบริการที่พนักงานรับของพูดถึงเป็นพิเศษตรงข้างผนัง
ไม่มีข้อกำหนดใหม่ปรากฏขึ้น
และไม่เห็นคราบเลือดอะไรชัดเจน
อย่างน้อยเมื่อดูจากภายนอก
ที่นี่ก็ดูปกติกว่าชั้นล่างมากจริง ๆ
เสิ่นเนียนเนียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
สุดท้ายก็ไม่ได้ก้มลงไปดูใต้เตียง
จากประสบการณ์เล่นเกมสยองขวัญมาหลายปีของเธอ
ถ้าใต้เตียงมีอะไรอยู่จริง ๆ
ตราบใดที่มันยังไม่ออกมาเอง ก็ควรรักษาระยะห่างระหว่างผู้ใหญ่ด้วยกันเอาไว้สักหน่อย
(￣ー￣)
ไม่เห็นก็ไม่ต้องกังวล
เธอถึงค่อยเดินเข้าไปในห้องอย่างเต็มตัว
แล้วก็ยืนนิ่งตะลึงอยู่กับที่
ห้องนั่งเล่นกว้างขวาง
หน้าต่างกระจกบานใหญ่จากพื้นจรดเพดาน
โซฟานุ่ม ๆ
ห้องน้ำส่วนตัว
เตียงใหญ่ในห้องนอนดูท่าจะสบายกว่าเตียงในโลกเดิมของเธอเสียอีก
บนโต๊ะยังมีเค้กสตรอว์เบอร์รีกับนมอุ่นวางอยู่
(⊙o⊙)
“เดี๋ยวนะ”
“นี่เป็นด่านระดับ A จริงเหรอ?”
สาวใช้ในชุดขาวดำคนหนึ่งยืนอยู่ข้างโต๊ะ
“คุณหนูเสิ่นคะ นี่คือของว่างต้อนรับที่โรงแรมจัดเตรียมไว้ให้ หากคุณไม่ชอบรสสตรอว์เบอร์รี พวกเราสามารถเปลี่ยนให้ได้ทันทีค่ะ”
เสิ่นเนียนเนียนจ้องเค้ก
ไม่ขยับ
เมื่อครู่หวังเจี้ยนกั๋วพูดมากไปแค่ไม่กี่ประโยค
นิ้วยังถูกหักเลย
แต่ตอนนี้โรงแรมกลับดีกับเธอขนาดนี้
มันสมเหตุสมผลหรือ?
แน่นอนว่าไม่สมเหตุสมผล!
ไม่มีธุระก็เอาใจใส่
ย่อมต้องหวังผลอะไรบางอย่าง!
เสิ่นเนียนเนียนยิ่งคิดก็ยิ่งระแวดระวัง
“ขอบคุณนะ แต่ช่วงนี้ฉันกำลังลดน้ำหนัก ไม่ต้องเตรียมมาเยอะขนาดนี้ก็ได้”
สาวใช้ชะงักไป
สายตาเผลอกวาดมองร่างเล็กบอบบางของเธอ
ส่วนสูงไม่ถึงหนึ่งเมตรห้าสิบ
ข้อมือเล็กจนเหมือนหักได้ง่าย ๆ
“ไม่ได้ค่ะ คุณผอมมากอยู่แล้ว ทางโรงแรมได้เตรียมอาหารเย็นที่เหมาะสำหรับมนุษย์ปกติไว้ให้แล้ว โปรดวางใจค่ะ”
เสิ่นเนียนเนียนสะดุ้งเฮือก
Σ(っ °Д °;)っ
ไม่ให้ลดน้ำหนัก?
นี่ไม่เรียกขุนให้อ้วนแล้วจะเรียกว่าอะไร?
แล้วคำว่า “เหมาะสำหรับมนุษย์ปกติ” หมายความว่าอย่างไร?
หรือยังมีอาหารสำหรับมนุษย์ไม่ปกติด้วย?
เธอถอยหลังไปครึ่งก้าวเงียบ ๆ
(╥﹏╥)
ก็ว่าแล้ว
พวกผีนี่คิดจะขุนเธอให้อิ่มก่อนแล้วค่อยกินแน่นอน!
วินาทีถัดมา
แฟ้มตัวตนพลันเด้งขึ้นมา
【ตรวจพบเป้าหมายอันตรายสูงกำลังเข้าใกล้】
【เป้าหมาย: กู้ฉางเชิง】
【สถานะ: ผู้จัดการโรงแรมจันทร์เลือด】
【ระดับอันตราย: ระดับ A ขั้นสูงสุด】
【สภาพปัจจุบัน: ตึงเครียดอย่างยิ่ง】
เสิ่นเนียนเนียนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
(⊙▽⊙”)
ผู้จัดการโรงแรม?
เดี๋ยวก่อน
เมื่อครู่พนักงานรับของเพิ่งบอกเธอใช่ไหมว่า——
เรื่องที่เกี่ยวกับการเช็กเอาต์ สอบถามเจ้าหน้าที่ฝ่ายบริหารของโรงแรมได้?
เสิ่นเนียนเนียนจ้องสถานะ【ผู้จัดการโรงแรมจันทร์เลือด】อยู่สองวินาที
ดวงตาค่อย ๆ หรี่ลง
ดีมาก
เบาะแสเดินมาหาเธอเองแล้ว
เพียงแต่…
เธอเหลือบมองบรรทัดสุดท้ายที่เขียนว่า【ตึงเครียดอย่างยิ่ง】อีกครั้ง
ไม่สิ
ผีในโรงแรมนี้…
ทำไมแต่ละตนถึงดูตึงเครียดกันขนาดนี้?