รถไฟค่อย ๆ จอดสนิท
เอี๊ยด—
ประตูตู้โดยสารหมายเลข 4 เปิดออก
บนชานชาลา
หุ่นกระดาษหน้าซีดนับร้อยตัวหันหน้ามาพร้อมกัน
แก้มแดงเหมือนกันทุกตัว
ดวงตาสีดำเหมือนกันทุกตัว
แม้แต่รอยยิ้มที่วาดขึ้นก็เหมือนกันทุกตัว
ภาพตรงหน้าชวนให้ขนลุกอย่างบอกไม่ถูก
ภายในตู้โดยสารไม่มีใครพูดอะไร
แต่ข้อความในห้องถ่ายทอดสดกลับเดือดพล่านแล้ว
“ชานชาลานี่มันอะไรกัน?!”
“เป็นร้อยตัว จะขึ้นรถทั้งหมดเลยเหรอ?”
“ตู้โดยสารจะยัดเข้าไปหมดได้หรือไง?”
“กฎข้อ 4 บอกว่าห้ามขัดขวางผู้โดยสารที่มีตั๋วไม่ให้นั่ง แต่ปัญหาคือในนี้ตัวไหนมีตั๋ว?”
เสิ่นเนียนเนียนจับตาดูชานชาลาเช่นกัน
เธอใช้แฟ้มข้อมูลประจำตัวสแกนดู
【เป้าหมาย: หุ่นกระดาษ】
【ระดับอันตราย: ระดับอี】
【สถานะ: หุ่นกระดาษบูชายัญ】
【สภาพปัจจุบัน: อยู่นิ่ง】
เปลี่ยนไปดูอีกตัว
ก็ยังเหมือนเดิม
ตัวที่สาม
ตัวที่สี่
ทั้งหมดเป็นเพียงหุ่นกระดาษบูชายัญธรรมดา
เสิ่นเนียนเนียนขมวดคิ้วเล็กน้อย
ไม่ถูกสิ
ประกาศบอกชัดเจนว่ารถไฟถึงสถานีหุ่นกระดาษแล้ว
คงไม่ใช่ว่าไม่มีผู้โดยสารตัวจริงเลยสักคนหรอกนะ
เฉิงเย่เองก็สังเกตเห็นความผิดปกติอย่างรวดเร็ว
“อย่าตัดสินว่าพวกมันเป็นผู้โดยสารเพียงเพราะรูปลักษณ์ภายนอก”
“คำสำคัญในกฎข้อ 4 คือ ‘ผู้โดยสารที่มีตั๋ว’ ก่อนจะยืนยันว่ามีตั๋วหรือไม่ อย่าเพิ่งช่วยอะไรทั้งนั้น”
ทุกคนพยักหน้าตาม
วินาทีถัดมา
หุ่นกระดาษบนชานชาลาขยับ
พรึ่บ—
หัวกระดาษนับร้อยก้มลงพร้อมกัน
จากนั้น
หุ่นกระดาษเจ็ดตัวที่อยู่แถวหน้าสุดก็ค่อย ๆ ก้าวเดิน
พวกมันผ่านประตูเข้ามา
แล้วเดินเข้าไปในตู้โดยสารหมายเลข 4
ส่วนหุ่นกระดาษที่เหลือยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
เจ็ดตัว
เสิ่นเนียนเนียนรีบมองพวกมัน
คราวนี้
ข้อมูลในแฟ้มประจำตัวเปลี่ยนไป
【เป้าหมาย: ผู้โดยสารหุ่นกระดาษ】
【ระดับอันตราย: ระดับซี】
【สถานะ: ผู้โดยสารอย่างเป็นทางการของรถไฟไร้แสง】
【มีตั๋วโดยสาร: ใช่】
เป็นอย่างที่คิด
มีเพียงเจ็ดตัวข้างหน้าที่เป็นผู้โดยสารจริง
หกตัวในนั้นหาที่นั่งว่างแล้วนั่งลงอย่างรวดเร็ว
ส่วนตัวสุดท้าย
กลับยืนอยู่กลางทางเดิน
มันไม่ได้หาที่นั่ง
เพียงค่อย ๆ หมุนหัวที่ทำจากกระดาษ
ซ้าย
ขวา
สุดท้ายหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งหมายเลข 5C
เธอคือสวี่จิ้ง ผู้เล่นหน้าใหม่