【ห้องจัดแสดงที่ห้า — พิพิธภัณฑ์ของหาย】
หลังประตูบานคู่สีดำ ไม่มีทั้งกลิ่นฟอร์มาลินและตู้กระจกเรียงรายที่แช่ศพเอาไว้
สิ่งที่ปะทะจมูกกลับเป็นกลิ่นไม้เก่าและฝุ่นธรรมดา ๆ
ทั้งสิบเอ็ดคนยืนอยู่ตรงปากทาง แวบแรกถึงกับรู้สึกพร่าเลือน
เพราะที่นี่ดูปกติเกินไป
ชั้นไม้สูงใหญ่เรียงจากซ้ายไปขวา บนนั้นวางกระเป๋าสตางค์ กุญแจ นาฬิกาข้อมือ หูฟัง บัตรนักเรียน โทรศัพท์มือถือเก่า ผ้าพันคอ กระทั่งแก้วน้ำเด็กที่สีลอกไปแล้วหลายใบ
มองผ่าน ๆ
ที่นี่ดูเหมือนจุดรับของหายในสถานีรถไฟขนาดใหญ่เสียมากกว่า
เสิ่นเนียนเนียนกวาดตามองไปรอบ ๆ
“……”
(¬_¬)
ยิ่งดูปกติ ก็ยิ่งไม่น่าใช่สถานที่ดี ๆ
ด้านขวาของทางเข้าแขวนป้ายพื้นขาวตัวอักษรดำแผ่นหนึ่ง
【ข้อควรปฏิบัติในการเข้าชมพิพิธภัณฑ์ของหาย】
【หนึ่ง พิพิธภัณฑ์แห่งนี้จัดแสดงเฉพาะสิ่งของสูญหายที่ยืนยันเจ้าของแล้ว】
【สอง ห้ามรับสิ่งของแทนผู้อื่น】
【สาม สิ่งของสูญหายรู้ชื่อของคุณ ไม่ได้พิสูจน์ว่าสิ่งนั้นเป็นของคุณ】
โจวเหย่ขมวดคิ้วเล็กน้อยหลังอ่านข้อสามจบ
“เชื่อมโยงกับกฎหลักข้อสี่แล้ว”
【หากพบสิ่งของของตนเองในตู้จัดแสดง โปรดออกจากห้องจัดแสดงทันที】
พูดอีกอย่างก็คือ
สิ่งที่ทำให้ห้องจัดแสดงที่ห้ายุ่งยากจริง ๆ ไม่ใช่การ “เห็นของคุ้นตา”
แต่เป็นการตัดสินว่า—
ของชิ้นนั้นเป็นของคุณจริงหรือไม่
ไม่นานนัก ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดก็เข้าใจเช่นกัน
“ห้องนี้ดูธรรมดาที่สุด ทำไมกลับรู้สึกว่าอันตรายที่สุดล่ะ?”
“ข้อสามก็บอกชัดแล้วว่า ต่อให้เรียกชื่อถูกก็เชื่อไม่ได้”
“แต่ถ้าเจอของของตัวเองก็ต้องรีบออกไปทันที ถ้าตัดสินใจช้าเกินไปก็อาจผิดกฎได้เหมือนกัน”
“นี่บีบให้พวกเขาต้องพิสูจน์ในไม่กี่สิบวินาทีเลยไม่ใช่เหรอว่าของหายเป็นของจริงหรือเปล่า?”