【เริ่มการอำลาฉากสุดท้าย】
【นักแสดงที่ยังมีชีวิต โปรดออกจากเวที】
【ตัวละครที่ตายแล้ว โปรดอยู่หลังม่าน】
【โปรดระวัง】
【ขณะอำลาฉาก อย่าพาตัวละครที่ไม่ใช่ของตนออกไป】
ม่านสีดำค่อย ๆ เลื่อนลง
สองฟากเวที
ประตูไม้สองบานที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนเปิดออกพร้อมกัน
ด้านนอกประตูไม่มีทางเดิน
มีเพียงแสงสีขาวจ้าที่แสบตา
【ช่องทางออกจากฉากเปิดใช้งานแล้ว】
【นับถอยหลังอำลาฉาก: 180 วินาที】
สามนาที!
ผู้เล่นที่เหลืออีก 8 คนพลันตื่นตัวขึ้นทันที
ทางออก!
ในที่สุดก็ปรากฏแล้ว!
แต่หลังผ่านมาครบทั้งสี่ฉาก
กลับไม่มีใครกล้าพุ่งออกไปตรง ๆ
เย่ชิงหลานก้มมองตั๋วการแสดงเป็นคนแรก
“อย่าเพิ่งไป ประโยคนี้มีปัญหา”
เฉาหย่งจ้องบรรทัดสุดท้ายเขม็งเช่นกัน
“อย่าพาตัวละครที่ไม่ใช่ของตนออกไป...”
“บทบาทที่พวกเรากำลังรับอยู่ ไม่ใช่ของพวกเราแต่แรกแล้ว”
พวกเขาเป็นเพียงนักแสดง
ท่านผู้เฒ่า
พ่อบ้าน
บุตรสาวคนโต
บุตรสาวคนเล็ก
ทั้งหมดเป็นตัวตนที่โรงงิ้วคนตายยัดเยียดให้พวกเขา!
ถ้าพาตัวละครออกไปด้วย—
จะถือว่าผิดกฎหรือเปล่า?
ในขณะที่ทุกคนกำลังลังเล
ผู้เล่นคนหนึ่งซึ่งยืนอยู่ริมเวทีพลันหน้าถอดสี
เพราะม่านดำเลื่อนลงมาอยู่เหนือศีรษะของเขาแล้ว!
ส่วนหลังม่าน
เหล่าหุ่นกระดาษจำนวนแน่นขนัดกำลังเดินเข้ามา
อู๋เหล่ย
ฟางข่าย
เหลียงเฟิง
หลินเยว่...
ใบหน้าของผู้เล่นที่ตายไปนานแล้วเหล่านั้น
ล้วนปรากฏอยู่บนร่างหุ่นกระดาษ
พวกมันยืนอยู่หลังม่านดำ
ไม่ขยับเขยื้อน
แต่กลับจ้องคนเป็นเป็นตาเดียว
ไกลออกไป
ยังมีหุ่นนักแสดงกระดาษไร้หน้าอีกนับไม่ถ้วน
กำลังค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
“ไม่มีเวลาแล้ว!”
ผู้เล่นคนนั้นกัดฟัน
“ทางออกก็ปรากฏแล้ว บรรทัดสุดท้ายคงแค่เตือนว่าอย่าหยิบอุปกรณ์ของคนอื่นติดมือไป ฉันไปก่อนล่ะ!”
เย่ชิงหลานรีบร้องห้าม
“เดี๋ยวก่อน!”
ชายคนนั้นพุ่งเข้าไปในทางออกฝั่งซ้ายแล้ว
หนึ่งก้าว
สองก้าว
พอก้าวที่สามล่วงเข้าไปในแสงสีขาว—
วูม!
ร่างของเขาหยุดชะงักกะทันหัน
ตั๋วการแสดงพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน
【ตรวจพบว่านักแสดงกำลังออกจากฉาก】
【สิ่งที่ถืออยู่ในขณะนี้: บทบาทแขกหมายเลขหนึ่ง】
【เจ้าของบทบาท: โรงงิ้วคนตาย】
【ฝ่าฝืนกฎ】
【นักแสดงกำลังพาตัวละครที่ไม่ใช่ของตนออกไป】
ใบหน้าของชายคนนั้นซีดเผือดในพริบตา
“เป็นบทบาทจริง ๆ ด้วยเหรอ?!”