【การปิดพิพิธภัณฑ์รอบนี้เสร็จสิ้นแล้ว】
【กำลังเตรียมต้อนรับนักท่องเที่ยวรอบใหม่】
【พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เปิดให้บริการตลอดทั้งปี】
【ไม่มีวันปิด】
เสียงประกาศดังซ้ำไปซ้ำมาจากภายในพิพิธภัณฑ์
เสิ่นเนียนเนียนยืนอยู่นอกประตูใหญ่ แต่ยังไม่คลายใจในทันที
เธอหันกลับไปนับจำนวนคนก่อน
หนึ่ง
สอง
สาม...
สิบเอ็ด
แม้แต่จ้าวเผิงที่เพิ่งถูกช่วยออกมาจากทะเบียนของจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์เป็นคนสุดท้าย ก็ยืนอยู่ข้างนอกอย่างปลอดภัย
ไม่มีใครหายไป
แต่หลังจากผ่านห้องจัดแสดงหลายห้องมาแล้ว แค่ “เห็นคนสิบเอ็ดคน” ย่อมไม่พอ
โจวเหย่ก็นึกถึงเรื่องนี้เช่นกัน
“ทุกคนบอกชื่อมา”
“แล้วเล่าเรื่องหนึ่งที่เพิ่งประสบมาด้วยตัวเองเมื่อครู่”
วิธีง่าย ๆ
แต่ได้ผล
ทุกคนเริ่มพูดทีละคน
เมิ่งฮ่าวเล่าว่าเขาเกือบถูกจับไปเป็นตัวอย่างร่างกายมนุษย์เพราะนิ้วที่ขาดไปหนึ่งนิ้ว
ซุนเทาเล่าว่าก่อนเวลา 01:17 เขาพยายามขยับตัวให้ต่างจากศพในโหลแก้วอย่างสุดชีวิต
สวี่ฉิงยกมือแตะผ้าพันแผลที่ปิดตาขวา
“ตอนนี้ฉันเสียตาไปข้างหนึ่ง”
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง
“เรื่องนี้น่าจะปลอมตัวกันได้ยาก”
“...”
(￣ー￣)
ก็จริง
ตอนถังอวี่พูดถึงความทรงจำหกเดือนที่ถูกเก็บคืน ใบหน้าของเธอยังซีดอยู่เล็กน้อย
คนสุดท้ายคือจ้าวเผิง
เขาเงียบไปสองวินาที
“ผมเคยแก้ไขความทรงจำครั้งหนึ่งในห้องจัดแสดงที่สาม”
“แต่ตอนนี้ผมจำไม่ได้แล้วว่าก่อนถูกแก้ไขมันเป็นอย่างไร”
บรรยากาศเงียบลงเล็กน้อยเพราะประโยคนี้
ไม่มีใครเตือนเขา
เสิ่นเนียนเนียนก็เช่นกัน
ในเมื่อพิพิธภัณฑ์เอาความทรงจำช่วงนั้นไปแล้ว หากตอนนี้ให้คนอื่นบรรยายยัดเยียดใส่เขา ก็ไม่มีใครรู้ว่าจะทำให้เกิดความขัดแย้งทางการรับรู้อีกหรือไม่
อย่างน้อยในตอนนี้