“เจอคุณแล้ว”
เสียงเล็กแหลมดังออกมาจากรูม่านตาข้างขวาของสวี่ฉิง
รอยแยกสีดำที่ปริออกยังคงค่อย ๆ ขยายกว้าง ราวกับมีบางสิ่งซ่อนอยู่ภายในลูกตา กำลังแอบมองออกมาผ่านเนื้อเยื่อบาง ๆ
สวี่ฉิงยืนนิ่งแข็งค้างอยู่กับที่
เธอไม่กล้ากะพริบตา
ยิ่งไม่กล้ายกมือขึ้นแตะ
เพราะเมื่อครู่นี้เอง เธอเพิ่งนึกขึ้นได้อย่างชัดเจนว่า——
ดวงตาข้างขวาที่แท้จริงของเธอถูกควักออกไปตั้งแต่เมื่อสามปีก่อนแล้ว
ถ้าอย่างนั้น สิ่งที่อยู่ในเบ้าตาตอนนี้…
ก็ไม่ใช่ของเธอมาตั้งแต่แรก
ข้อความบนหน้าจอไลฟ์แทบจะถาโถมจนเต็มจอในพริบตา
“เชี่ย ดวงตานี่พูดได้ด้วยเหรอ?!”
“เธอใช้ของแบบนี้อยู่สามปีเลยเหรอ?”
“ที่น่ากลัวที่สุดคือก่อนหน้านี้เธอคิดมาตลอดว่านี่เป็นตาของตัวเอง!”
“ถ้าแฟ้มไม่ได้ขุดความทรงจำนั้นออกมาเมื่อกี้ เธอคงไม่มีวันรู้ไปตลอดชีวิตเลยหรือเปล่า?”
ตอนอยู่ห้องจัดแสดงแรก ทุกคนกลัวว่าของจัดแสดงจะเข้ามาสัมผัสคนเอง
ห้องจัดแสดงที่สอง พวกเขากลัวว่าภาพถ่ายจะดูดคนเข้าไป
แต่พอมาถึงที่นี่
อันตรายกลับซ่อนอยู่ในความทรงจำและร่างกายของผู้เล่นเองโดยตรง
เห็นได้ชัดว่าความรู้สึกแบบนี้ทำให้ขนลุกยิ่งกว่าเดิม
เสิ่นเนียนเนียนไม่ได้เข้าไปใกล้สวี่ฉิง
เธอมองไปยังลิ้นชักที่เพิ่งเปิดออกเองทันที
【แฟ้มอวัยวะสูญหาย】
ข้างในลิ้นชักไม่มีเลือด
ไม่มีชิ้นส่วนร่างกาย
มีเพียงซองกระดาษสีน้ำตาลเรียงเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบ
ซองหนึ่งในนั้นกำลังเลื่อนออกมาจากด้านในสุดทีละนิด
กึก
มันหยุดอยู่ตรงขอบลิ้นชัก
ด้านหน้าซองเขียนไว้สองคำ
【ตาขวา】
ไม่มีชื่อ