ตึง!
ภายในภาชนะแก้วหลายสิบใบ
ตัวอย่างจัดแสดงทุกชิ้นลืมตาขึ้นพร้อมกัน
มีทั้งร่างมนุษย์ที่สมบูรณ์
กะโหลกที่เหลือใบหน้าเพียงครึ่งเดียว
แขนและอวัยวะที่แช่อยู่ในของเหลวสีเหลืองอ่อน กระทั่งผิวหนังมนุษย์สีซีดที่ถูกคลี่ออกทั้งผืน
สิ่งเหล่านั้นซึ่งเดิมทีไม่น่าจะมี “สายตา” กลับดูราวกับมีดวงตาขึ้นมาพร้อมกันในเวลานี้
ทั้งหมดหันมาทางนักท่องเที่ยวทั้ง 11 คน
ห้องจัดแสดงที่สี่เงียบลงฉับพลัน เหลือเพียงเสียงหึ่งต่ำ ๆ ของเครื่องหมุนเวียนของเหลว
ซุนเทายังคงนอนอยู่บนพื้น
เขาเพิ่งหนีรอดจาก “ความตายตอน 01:17” มาได้ ยังไม่ทันหายใจทั่วท้อง ก็เห็นตัวอย่างจัดแสดงในโหลแก้วข้าง ๆ ซึ่งเหลือกะโหลกเพียงครึ่งเดียว ค่อย ๆ หันหน้ามาสบตาเขา
“……”
ซุนเทาค่อย ๆ หันหน้ากลับมาเงียบ ๆ
“ไม่มองมันได้ไหม?”
“ฉันว่าน่าจะได้นะ”
เสิ่นเนียนเนียนก็ละสายตากลับมาเช่นกัน
(；￣Д￣)
ในพิพิธภัณฑ์ทั่วไป แค่ถูกตัวอย่างจัดแสดงจ้องก็ชวนขนลุกพอแล้ว
ที่นี่กลับเหนือความคาดหมายไปอีก
ตัวอย่างจัดแสดงยังจ้องกลับได้ด้วย
ในห้องถ่ายทอดสด ข้อความที่เพิ่งท่วมหน้าจอเพราะซุนเทารอดชีวิต พลันเปลี่ยนไปทันที
“ทำไมตื่นกันหมดเลย?!”
“เป็นเพราะเมื่อกี้ซุนเทาปฏิเสธไม่เข้าพิพิธภัณฑ์ เลยไปกระตุ้นห้องจัดแสดงนี้หรือเปล่า?”
“อย่าไปแตะอะไรมั่วซั่ว กฎข้อแรกยังมีผลอยู่นะ!”
“ตอนนี้ฉันกลัวที่สุดว่าโหลแก้วพวกนี้จะเปิดเองขึ้นมา……”
ราวกับจงใจตอบรับข้อความสุดท้าย
กึก
ฝาโหลแก้วใบหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล
สลักล็อกเด้งเปิดออกหนึ่งจังหวะเอง
สีหน้าของทุกคนแข็งค้างพร้อมกัน
“ปากเสียก็หุบปากไปเลย!”
แน่นอน
เสิ่นเนียนเนียนไม่ได้ยิน
เธอหันไปมองป้ายคำอธิบายข้างทางเข้าห้องจัดแสดง ซึ่งถูกเงาบดบังไว้แล้ว
ตอนเข้ามาเมื่อครู่ ทุกคนมัวสนใจซุนเทากับเวลา 01:17 จึงไม่มีใครตรวจดูบริเวณนี้ให้ละเอียด