ลู่หยางในวัยเพียงยี่สิบสี่ปี กำลังอยู่ในวัยฉกรรจ์ แข็งแกร่งดั่งเสือ ว่องไวปานเสือดาว!
พูดได้เลยว่าเป็นยอดฝีมือที่ทำให้ผู้หญิงสี่คนลุกจากเตียงไม่ไหวได้ภายในวันเดียว!
ตอนนี้เขาจำต้องแสร้งทำเป็นจริงจังแล้วพูดว่า “บอกกรรมกรรับจ้างพวกนั้นให้กินมื้อกลางวันกันอย่างสบายใจได้เลย พอเลิกงานตอนเย็น ก็ให้ตักกับข้าวที่ผัดไว้คนละชามกลับบ้านไปด้วยนะ แน่นอน ซิ่วซิ่ว สัดส่วนเนื้อกับผักเอาให้พอ ๆ กันก็พอ!”
หลิวซิ่วซิ่วยิ้มแล้วตอบว่า “ค่ะ เข้าใจแล้ว”
ลู่หยางดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
รสชาติที่ได้ลิ้มลองมาก่อนหน้านี้ ชวนให้คิดถึงจนลืมไม่ลงจริง ๆ
ผู้หญิงพวกนั้นล้วนเป็นของเขา จะดึงดูดกันไปมาอย่างไรก็ถือว่าคุ้ม...
ผู้ชายเกิดมาก็ต้องหาที่ทางของตัวเองให้เจอ ไม่อย่างนั้นถ้าขาที่สามไม่มีที่วางให้มั่นคง ในใจก็จะกระสับกระส่ายอยู่ตลอด
ตอนนี้ดีแล้ว คนเดียวดูแลสี่คน!
ลู่หยางจัดการเรื่องสร้างบ้านเสร็จเรียบร้อย ก็กลับเข้าห้องไปหยิบเสื้อผ้าแล้วอาบน้ำ
มื้อเย็นวันนี้ย่อมจัดเต็มเป็นพิเศษ
เพราะกำหนดวันกันไว้แล้วว่าจะเริ่มงานวันที่ 4 กรกฎาคม 1980
วันนี้เป็นวันสุดท้ายของเดือนมิถุนายน
ทั้งครอบครัวต่างเฝ้ารอด้วยความตื่นเต้น
ลู่โหย่วหัวพูดอย่างตื่นเต้นว่า “พ่อครับ งั้นผมกับโหย่วกุ้ย แล้วก็โหย่วเฟิง พวกเราสามคนก็จะมีห้องส่วนตัวไว้นอนเร็ว ๆ นี้แล้วใช่ไหมครับ?”
“ใช่แล้ว พวกแกสามคนต่อไปจะได้นอนบนเตียงเตาที่มีเครื่องทำความร้อน คนละห้อง ส่วนเด็กเล็ก ๆ หลายคนนั้น ชั่วคราวก็ให้นอนกับแม่ของพวกแกไปก่อน”
ลู่โหย่วหัวตื่นเต้นจนดวงตาเป็นประกาย
โหย่วกุ้ยยิ้มแล้วพูดว่า “ในที่สุดผมก็จะมีห้องของตัวเองแล้ว ถึงตอนนั้นผมจะเอาไปคุยกับเพื่อน ๆ ให้พวกเขาอิจฉาตายไปเลย!”