ตอนนี้ลู่หยางเปลี่ยนนิสัยไปแล้วหรือไง?
ปกติอย่าว่าแต่ตื่นตอนตีสามเลย แค่จะนอนจนถึงมื้อเที่ยง ยังต้องให้คนอื่นอ้อนวอนถึงจะยอมตื่นไม่ใช่เหรอ?
หลิวซิ่วหลานหยิบของใช้ส่วนของตัวเองไปเก็บไว้ในห้อง
สีหน้าเต็มไปด้วยความสุข
เยี่ยอ้ายเหลียนก็อุ้มผ้าอนามัยกับกระดาษชำระหลายห่อเข้าไปเก็บในห้องของตัวเองเช่นกัน
ผู้หญิงน่ะ ขอแค่มีของกิน ของดื่ม และของใช้ ก็ไม่ได้คิดร้ายอะไรหรอก
โดยทั่วไปแล้ว ผู้หญิงดี ๆ มีมากกว่า
แต่ก็มีคนไม่ค่อยดีอยู่บ้าง เพียงแต่เป็นส่วนน้อย
ลู่หยางนั่งอยู่ในลานบ้าน เถียนเสี่ยวอวี่ยกน้ำแก้วหนึ่งมาให้ “ลู่หยาง เอ้า ดื่มน้ำสิ”
“ขอบใจนะ เสี่ยวอวี่ แล้วทำไมเธอไม่หยิบของใช้พวกนี้ไปล่ะ?”
“ฉันเอาน้ำมาให้คุณก่อน เดี๋ยวค่อยไปหยิบค่ะ”
เถียนเสี่ยวอวี่หน้าแดงขึ้นมา ดูเขินอายไม่น้อย
น่ารักจริง ๆ
เถียนเสี่ยวอวี่ก็หยิบของส่วนหนึ่งไปไว้ในห้องของตัวเอง จากนั้นเฉินเสี่ยวเสี่ยวก็ไปหยิบของด้วย ส่วนที่เหลือให้เฉิงว่านเจินเก็บไว้ในห้องเก็บของข้างห้องรับแขก
ลู่หยางยิ้มพลางยกชามน้ำอุ่นที่เถียนเสี่ยวอวี่ตักมาให้ขึ้นดื่มหนึ่งอึก “หืม? ใส่น้ำตาลลงไปนิดหน่อยด้วยเหรอ?”
ลู่หยางยิ้มออกมา ดูท่าเถียนเสี่ยวอวี่จะดีกับเขามากจริง ๆ
เถียนเสี่ยวอวี่เดินออกมาอย่างเขินอาย “อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะคะ น้ำตาลนี่เสี่ยวเหอดื่มเหลือไว้ตั้งแต่ตอนเช้า”
ลู่หยางกลืนน้ำลายลงไปหนึ่งอึก เกือบจะพ่นออกมา
แต่พอคิดว่าเสี่ยวเหอก็เป็นลูกสาวของตัวเอง เขาก็ทำใจได้ขึ้นมาบ้าง
ดื่มน้ำหวานที่เสี่ยวเหอดื่มเหลือ ดูเหมือนจะไม่ได้น่ารังเกียจขนาดนั้น
ถึงอย่างนั้นลู่หยางก็ยังรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง “น้ำหวานชามนี้ เดี๋ยวเธอเอาให้เด็กโต ๆ ดื่มเถอะ ฉันไม่หิวน้ำแล้ว”