ระหว่างทาง ลู่หยางแวะไปที่สหกรณ์ ซื้อผ้ามานิดหน่อย เป็นผ้าที่เฉินเสี่ยวเสี่ยวต้องใช้ตัดเสื้อทำงาน เขาซื้อไปหลายพับ จะได้ไม่ต้องให้เฉินเสี่ยวเสี่ยววิ่งไปซื้อเอง แค่ลงมือตัดเสื้อได้เลย
ลู่หยางยังซื้อสบู่ เข็มด้าย สมุดแบบฝึกหัด และสับปะรดกระป๋องอีกสามกระป๋องจากสหกรณ์ด้วย
จากนั้นก็หิ้วกลับบ้าน
เด็กน้อยทั้งแปดคนมารวมตัวกันอยู่ในลานบ้าน “เสี่ยวอวี่ ช่วยแบ่งให้ทุกคนหน่อย คนละชิ้นนะ ทั้งผู้ใหญ่ทั้งเด็กได้กินกันหมด!”
เถียนเสี่ยวอวี่หน้าแดงระเรื่อ “ค่ะ”
ลู่หยางยื่นนิยายรักสองเล่มให้เถียนเสี่ยวอวี่ “นี่ ของเธอ”
เถียนเสี่ยวอวี่มองดู อ้าว นั่นหนังสือนี่นา!
“ดีจังเลย ขอบคุณนะ!”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก”
ทั้งสองกอดกันอยู่พักหนึ่ง ความรู้สึกที่มีต่อกันก็เพิ่มขึ้นอีกนิด
เถียนเสี่ยวอวี่กอดหนังสือไว้ อ่านอย่างสนอกสนใจ
ลู่หยางก้มลงจูบริมฝีปากเล็ก ๆ ของเธอหลายครั้ง
บรรยากาศหวานชื่น แถมยังเจือความภูมิใจเล็ก ๆ อยู่ด้วย
ทั้งคู่คลอเคลียกันอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะออกไปแบ่งอาหารให้ทุกคน
“มา ๆ ทุกคนมารับของอร่อยกัน”
เถียนเสี่ยวอวี่รีบเข้ามาช่วยแบ่งทันที เด็ก ๆ ต่างตื่นเต้นจนยิ้มหน้าบาน “น้ำลายเสี่ยวเหอหยดแล้วนะ!”
เสี่ยวเหอพูดอย่างเขินอายว่า “อาหย่อย!”
จากนั้นทั้งครอบครัวก็นั่งกินสับปะรดกระป๋องกัน น้ำเชื่อมหวานฉ่ำทำให้เด็ก ๆ ทุกคนติดใจ
เนื้อสับปะรดนุ่มหวานก็เป็นที่ชื่นชอบของเด็ก ๆ เช่นกัน
โดยเฉพาะเสี่ยวเหอ เคี้ยวตุ้ย ๆ จนปากน้อย ๆ ขยับไปมา ราวกับกำลังกินอาหารเลิศรสที่สุดในโลก