“รู้สึกปวดเมื่อยไปหมดเลย ขาก็ไม่มีแรงแล้ว~”
“เถียนเสี่ยวอวี่ เรื่องความปลอดภัยของเด็ก ๆ เธอต้องใส่ใจให้มากกว่านี้ อย่าเอาแต่อ่านหนังสือสิ”
เถียนเสี่ยวอวี่ยกมือประคองเอวเบา ๆ “พี่ซิ่ว วางใจเถอะ ฉันจะคอยดูเด็ก ๆ เอง”
เถียนเสี่ยวอวี่จะกล้าไม่เชื่อฟังได้อย่างไร
ตอนนี้เธอพูดได้เต็มปากว่าดูแลเด็ก ๆ ได้อย่างสบาย ๆ ทั้งยังจับตาดูเจ้าตัวเล็กทั้งสี่คนอย่างใกล้ชิด
เด็กเล็ก ๆ ในบ้านก็ต้องมีคนคอยดูแลโดยเฉพาะแบบนี้แหละ
จากนั้นหลิวซิ่วหลานกับคนอื่น ๆ ก็รีบร้อนออกไป
ขณะนั้น ลู่หยางพาลู่เว่ยจวินไปหาปลาที่ริมแม่น้ำ
หว่านแหไปสองครั้ง ก็จับปลาได้จนเต็มถังหลายใบแล้ว โอ้โห ทั้งปลาเฉา ปลาไน ปลาซิวใหญ่ และปลาใหญ่ชนิดอื่น ๆ อีกเพียบ
ลู่หยางขนปลาทั้งหมดกลับไป
ในบ่อมีปลาเพิ่มขึ้นอีกตั้งมากมาย ตอนลู่หยางหาปลา รูเหรียญทองแดงก็เหมือนไม่ต้องใช้เงินอย่างนั้น เดี๋ยวก็วาบออกมาทีหนึ่ง
ลู่หยางเห็นแล้วก็คิดว่า หว่านแหสองครั้งก็พอแล้ว เป็นคนอย่าโลภมากเกินไป
ลู่หยางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ปลาเหล่านี้กินได้อีกตั้งนาน
ลู่หยางกลับบ้านแล้วขึ้นไปนอนบนชั้นหก
แต่ลู่หยางลืมปิดประตูเรือนเล็กในลานบ้านหลังใหม่
ตอนนั้นหลิวเอ้อจิงแอบชะโงกดูบ่อปลาในลานบ้าน พอมองเข้าไปก็แทบสะดุ้ง!
ปลาตั้งเยอะขนาดนี้เลยหรือ?
“ลู่หยาง ลู่หยาง?”
หลิวเอ้อจิงเรียกเสียงเบามาก เขาจงใจทำแบบนั้น
หลิวเอ้อจิงเดินเข้าไปในลานบ้าน หยิบสวิงขึ้นมาช้อนปลาเฉาตัวใหญ่ตัวหนึ่ง จากนั้นก็เอาหญ้าที่อยู่ข้าง ๆ ชุบน้ำ แล้วหิ้วปลาออกไป
ลู่หยางหลับสนิท ไม่รู้เรื่องอะไรเลย