ดูแลเด็กทั้งแปดคนให้ดีเถอะ”
เฉิงว่านเจินพูดอย่างร้อนใจเล็กน้อยว่า “ฉันจะไม่รีบได้ยังไงล่ะ ลูกสะใภ้แต่ละคนคลอดลูกกันตั้งหลายคน ต่อไปคนรุ่นพวกแกก็จะมีสมาชิกในตระกูลเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ พอฉันตายไป จะได้มีหน้ามีตาเวลาไปพบบรรพบุรุษ!”
“แม่ เรื่องนี้ไม่ต้องรีบจริงๆ พวกเรายังหนุ่มกันอยู่”
ลู่หยางยิ้มมุมปากเล็กน้อย ท่าทางหล่อเหลาของเขาทำให้เฉิงว่านเจินรู้สึกภาคภูมิใจไม่น้อย
“แม่มีลูกชายเก่งอย่างผมแบบนี้ ต่อให้ไปพบบรรพบุรุษทีหลังก็มีหน้ามีตาเหมือนกัน!”
“เจ้าลู่หยางนี่! นิสัยไม่ดีจริงๆ!”
“ฮ่าๆๆ แม่อย่าตีผมสิ ผมเป็นพ่อคนแล้วนะ แม่ต้องไว้หน้าผมบ้าง!”
“จะตีแก ฉันยังต้องเลือกวันด้วยหรือไง?”
เฉิงว่านเจินไม่ได้ตีจริงๆ แค่ยกมือขึ้นตบเบาๆ เท่านั้น
ที่จริงเธอก็ทำใจตีเขาไม่ลงแล้ว
ลู่หยางหัวเราะพลางวิ่งออกไป
พอออกมา เขาก็มองไปรอบๆ ฟ้าเริ่มมืดลงเล็กน้อยแล้วก็จริง ยามเย็นเช่นนี้ เมฆสีเพลิงตรงขอบฟ้าช่างงดงามเหลือเกิน
ลู่หยางมองแล้วก็อดทอดถอนใจไม่ได้
อากาศในยุคนี้ช่างดีจริงๆ เมฆสีเพลิงแบบนี้ ก่อนที่เขาจะข้ามเวลามา ในยุคนั้นแทบจะไม่ค่อยได้เห็นแล้ว
เว้นแต่วันที่อากาศดีเป็นพิเศษ
ลู่หยางจึงนั่งลงชมทิวทัศน์งดงามนี้เสียเลย
ลู่หยางมองอยู่ครู่หนึ่ง ตอนนั้นเองเยี่ยอ้ายเหลียนก็เดินตามออกมา เธอเข้ามาใกล้แล้วพูดว่า “ลู่หยาง ก่อนหน้านี้ฉันนึกว่าคุณกับหลิวเอ้อจิงกลับมาดีกันแล้วเสียอีก”
ลู่หยางยิ้มบางๆ ก่อนยื่นมือไปจับมือเล็กๆ ของเยี่ยอ้ายเหลียนเบาๆ แล้วพูดว่า “วางใจเถอะ ไอ้หลิวเอ้อจิงนั่นทำให้ฉันเจ็บหนักขนาดนั้น ฉันไม่มีทางปล่อยมันไปแน่! มาดูนี่สิ เมฆสีเพลิงสวยไหม?”