เฉินเสี่ยวเสี่ยวเก็บลู่หยางไว้ในหัวใจ คิดถึงเขาอยู่เสมอ
อย่างไรเสีย คนที่เคยชอบ ตอนนี้ก็ยังชอบอยู่ ส่วนอนาคตจะเป็นอย่างไร ค่อยว่ากันทีหลัง
เฉินเสี่ยวเสี่ยวเดินออกมา เหลือบมองก็เห็นลู่หยางนั่งจิบชาอยู่ในลานบ้าน ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาส่งสายตาขยิบให้เธออย่างมีเลศนัย
แก้มของเฉินเสี่ยวเสี่ยวแดงระเรื่อขึ้นมา
ขณะเดียวกัน หลิวซิ่วหลานเดินเล่นอยู่ข้างนอกพักหนึ่ง ก่อนจะเก็บฟืนกลับมาได้มัดใหญ่
พอหลิวซิ่วหลานเข้ามาในลานบ้าน เธอก็มองเฉินเสี่ยวเสี่ยว แล้วถลึงตาใส่ลู่หยางอย่างไม่สบอารมณ์
ลู่หยางงุนงงอยู่บ้าง
“ซิ่วซิ่วถลึงตาใส่เราหรือเปล่า?”
เฉินเสี่ยวเสี่ยวตอบเสียงเบาว่า “เหมือนจะใช่นะ”
ลู่หยางลูบจมูกตัวเอง เอ๊ะ หลิวซิ่วหลานคงไม่ได้ยินบทสนทนาในห้องเมื่อครู่นี้หรอกนะ?
ถ้าอย่างนั้น เรื่องที่เขาขึ้นเตียงไปก็ต้องเข้าใจผิดกันแน่ ๆ เลยสิ?
ลู่หยางแอบกลืนน้ำลาย แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน หลิวซิ่วหลานไม่ได้แสดงด้านอ่อนโยนแบบผู้หญิงออกมานานแล้ว
ถึงเวลาต้องสานสัมพันธ์ให้ใกล้ชิดกันขึ้นสักหน่อยแล้ว
ลู่หยางแอบตามหลิวซิ่วหลานเข้าไปในครัว เธอยืนอยู่ข้างผนังใกล้ห้องอาบน้ำ ใช้ผ้าขนหนูเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก
ลู่หยางพูดอย่างมีน้ำใจว่า “ซิ่วซิ่ว เดี๋ยวฉันเช็ดให้” พูดจบ
ลู่หยางก็หยิบผ้าขนหนูมาเช็ดให้หลิวซิ่วหลานเบา ๆ แต่หลิวซิ่วหลานพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ฉันเช็ดเองได้”
“ไม่ต้องรีบร้อน ซิ่วซิ่ว ให้ฉันช่วยเถอะ”
หลิวซิ่วหลานไม่ตอบ เพียงส่งเสียงฮึ่มในลำคอ
“เป็นอะไรไป? ซิ่วซิ่วอารมณ์ไม่ดีเหรอ?”
“ดีตรงไหนกัน? วัน ๆ คุณเดินเข้าออกห้องนั้นห้องนี้ ยังจะไปล่าสัตว์อยู่ไหม?”