“โอ๋ ๆ ผมรับรองว่าจะไม่พูดอะไร”
ลู่หยางทำหน้าเอือมระอา...
อดีตภรรยาทั้งสี่คนที่เขาแต่งงานด้วย ล้วนสวยสะดุดตาและมีเสน่ห์ชวนมอง
แต่เขาไม่ได้ตั้งใจหาคนที่หน้าตาคล้ายพี่หงจริง ๆ นะ เป็นแค่เรื่องบังเอิญล้วน ๆ
ทว่าลู่เว่ยจวินกลับแอบคิดในใจ ที่แท้พี่หยางชอบพี่หงมากขนาดนี้เชียวหรือ?
เรื่องนี้ต้องไปเล่าให้หลิวจวีเซียงฟังแล้ว
ดูท่าพี่หยางจะรักพี่หง แต่ก็ทำได้แค่รักข้างเดียวสินะ...
ถ้าลู่หยางรู้เข้า คงกระอักเลือดออกมาสามลิตร!
ระหว่างทางลู่หยางแวะสหกรณ์ ซื้อลูกอมนมไป่หถี่มาหลายชั่ง แล้วยังหยิบลูกอมยัดใส่มือลู่เว่ยจวินกำใหญ่ ทำเอาลู่เว่ยจวินตื่นเต้นดีใจสุด ๆ
“ลูกอมนี่แพงเกินไปแล้ว!”
“ไม่เป็นไร รับไปเถอะ กลับไปให้หลานชาย หลานสาว ภรรยา แล้วก็พ่อแม่ของแกลองชิมกันให้ทั่ว”
“ครับ ขอบคุณพี่หยาง”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก ความสัมพันธ์ของเรายังไม่ใช่เพื่อนซี้กันหรือไง?”
“แน่นอนอยู่แล้วครับ!”
“ดี กลับบ้านกันเถอะ”
จากนั้นทั้งสองก็นั่งรถวัว รีบมุ่งหน้ากลับบ้าน
ลู่หยางกลับถึงบ้านตอนใกล้ค่ำ เด็กทั้งแปดคนกำลังเล่นโคลนกันอยู่ในลานบ้าน คนละไม้คนละมือ
“เฮ้ พวกแกเล่นโคลนกันอีกแล้วเหรอ! ดูสิว่าฉันจะไม่ตี ก้นเล็ก ของพวกแก!”
เฉินเสี่ยวเสี่ยวร้องเรียกอยู่ตรงประตูลานบ้าน
“เสี่ยวเสี่ยว ให้พวกเขาล้างมือก่อน แล้วแจก ลูกอมนมไป่หถี่ ให้คนละสองเม็ด!”
เด็กทั้งแปดคนได้ยินแล้วก็ร้องขึ้นว่า “ว้าว! มีลูกอมกินแล้ว!”
เสี่ยวเหอตัวเล็กที่สุด พอได้ยินก็วิ่งเข้ามาอย่างตื่นเต้น “ปะป๊า มือหนูไม่สะอาด หนูอยากกินลูกอม!”
“ได้ ๆ เสี่ยวเหอเด็กดีจริง ๆ!”
ลู่หยางหยิบลูกอมมาสองเม็ด วางลงบนมือเล็กจ้อยของเสี่ยวเหอ