เยี่ยอ้ายเหลียนลูบศีรษะของลู่โหย่วหลิน ลูกคนที่หกวัยห้าขวบเบา ๆ “ลูกโง่ อย่าพูดเหลวไหล”
แววตาของเยี่ยอ้ายเหลียนกลับเต็มไปด้วยความกังวล ใช่แล้ว จู่ ๆ ลู่หยางก็เอาเนื้อมาให้เด็ก ๆ กิน?
จะเป็นไปได้ไหมว่าจนตรอกแล้ว อยากขายเด็ก ๆ?
พรุ่งนี้ต้องเตือนพี่น้องสาวอีกสองสามคน ต่อไปต้องมีคนอยู่ข้างกายเด็ก ๆ
เสี่ยวชีคือลู่โหย่วซวง วัยสี่ขวบ ก็ซุกตัวอ่อนปวกเปียกอยู่ในอ้อมอกแม่ “แม่ หนูกลัว”
“อย่ากลัว ถ้าพ่อพวกแกกล้าขายแก แม่จะสู้ตายกับเขา!”
เด็กสองคนปลอบโยนลงได้แล้ว ค่อย ๆ นอนลง เตรียมตัวจะนอน
ส่วนเถียนเสี่ยวอวี่อุ้มลู่โหย่วเหอ วัยสองขวบ เสียงนุ่มนิ่มน่ากิน “นอนเร็ว ๆ นะ”
เสี่ยวเหอกระพริบตา “แม่ พ่อตีกลับมาได้เนื้อเยอะเลย!”
นิ้วเล็ก ๆ ของลู่เสี่ยวเหอชี้ไปทางข้างนอก
“เชื่อฟังนะ เนื้อนั้นต้องเอาไปขาย”
แววตาของเสี่ยวเหอพลันหม่นหมองลง
ฉากนี้ ลู่หยางที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องเห็นเข้าพอดี “วางใจเถอะ เนื้อจะเก็บไว้ที่บ้านให้กินตั้งเยอะ”
เถียนเสี่ยวอวี่สะดุ้งตื่นเล็กน้อย วันนี้เธอสวมเสื้อผ้าน้อยมาก เป็นแค่เสื้อกล้ามธรรมดา
“อึก แกไม่มีที่นอนหรือ?”
“อืม ขอฉันมาเบียดที่นี่สักคืนนะ?”
เถียนเสี่ยวอวี่พูดเบา ๆ “แต่เรา หย่ากันแล้วนะ?”
“ไม่เป็นไร ฉันไม่ล้ำเส้น”
ลู่หยางกลืนน้ำลายเบา ๆ
“งั้น แกขึ้นมาเถอะ”
เถียนเสี่ยวอวี่ขยับตัวเบียดเข้าไปทางด้านของเสี่ยวเหอ
เสี่ยวเหอรีบตบที่ข้างตัวของเธอแล้วพูด “พ่อ นอนนี่”
เถียนเสี่ยวอวี่มีสีหน้าตกตะลึง
สมแล้ว ที่ลูกสาวคนนี้คือแก้วใจดวงน้อยของลู่หยาง
ถึงกับเอาพ่อขึ้นไปบนเตียงอิฐนอนกับแม่?
เดิมที ลู่หยางต้องไปนอนอีกฝั่งหนึ่ง
ตอนนี้ดีแล้ว
นอนด้วยกัน?
ลู่หยางยิ้มมุมปากจนแทบจะโค้งไปถึงหลังหู
สมกับเป็นเสื้อกันหนาวแสนอบอุ่นของลู่หยางจริง ๆ
เดิมทีลู่หยางควรจะไปนอนที่ห้องหลัก
แต่ ในฐานะคนที่ย้อนกลับมาจากยุคใหม่ ลู่หยาง เมื่อเผชิญหน้ากับห้องที่มืดมิด ก็เกิดความรู้สึกเปล่าเปลี่ยวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
ถ้าตอนกลางคืนมีภรรยาหอมนุ่มอยู่ข้างกาย หัวใจนั้นถึงจะงดงาม
เถียนเสี่ยวอวี่ขยับหลบไปอีกฝั่งพลางพูด “ฮึ มาแล้วนั่นของน่ะ เธออย่าล้ำเส้นนะ!”
ลู่หยางงงไปหมด
เอาสิ เมื่อวานยังศึกสี่นัดรวด ดูท่า ตอนที่ท้องนั้น นัดเดียวก็พอ ตอนที่ไม่ท้อง สี่นัดก็ไร้ผล!
ลู่หยางทำได้เพียงนอนลงอย่างสงบ แล้วพูดกับเสี่ยวเหอเบา ๆ สองสามคำ
ปลอบจนเสี่ยวเหอดีใจสุด ๆ
เพราะลู่หยางบอกว่า พรุ่งนี้จะพาเสี่ยวเหอไปที่ตลาดตำบล ซื้อซาลาเปากิน เด็ก ๆ ทุกคนมีหมด!
เสี่ยวเหอละเมอถึงซาลาเปาขาวฟูนั่นมากเหลือเกิน
แล้วยังเป็นซาลาเปาไส้หมูอีก!
เสี่ยวเหอตัวเล็กน่ารัก เอาเป้ผ้าผืนน้อยกอดไว้ในอก ก็หลับไป
ลู่หยางมองดู เป้ผ้านั้นก็คือตุ๊กตาหมี แบบมาตรฐานที่ใช้หลอกเด็กทั้งแปดของเขา
ลู่หยางครุ่นคิด ตอนนี้เด็ก ๆ กินข้าวก็เป็นข้าวต้มน้ำใส
ถ้าพรุ่งนี้เขาซื้อตุ๊กตาผ้ามาแปดตัว?
จะทำให้คนในหมู่บ้านคิดว่าเขาบ้าไปแล้วหรือเปล่า?
แต่ ลู่หยางกลับตัดสินใจแล้ว ตุ๊กตาผ้าแปดตัว เขาซื้อกลับมาทั้งหมดไม่ได้?
แต่ สามารถหาเลี้ยงได้!
พอคิดได้แล้ว ลู่หยางก็ปรับลมหายใจให้สม่ำเสมอ ค่อย ๆ หลับไป
ในวันรุ่งขึ้น
ห้าโมงยังไม่ถึง ก็ตื่นแล้ว หลิวซิ่วหลานหุงข้าวต้มไว้หนึ่งหม้อแล้ว เป็นข้าวต้มใส่ผักแห้ง
ใส่เกลือนิดหน่อย ก็กินอย่างนี้
ลู่หยางก็ไม่เรื่องมากเรื่องกิน หยิบชามขึ้นมาแล้วก็ซดอย่างรวดเร็ว
จากนั้นก็ไปหาตะกร้าสะพายคู่ คานหาบ มาใส่กวางผาเข้าไป แล้วอีกฝั่งใส่เสี่ยวเหอลงไป
หลิวซิ่วหลานบอกว่าเถียนเสี่ยวอวี่ต้องอยู่บ้านซักผ้า เธอจะไปตลาดตำบลกับลู่หยาง จะได้ช่วยดูแลเสี่ยวเหอ
เฉิงว่านเจินพูดยิ้ม ๆ “ให้เสี่ยวอวี่ไปด้วยเถอะ ฉันซักผ้าเอง”
หลิวซิ่วหลานพูดยิ้ม ๆ “งั้นก็ได้ ฉันจะหาบตะกร้าสะพายไปตลาดด้วย เผื่อจะขายของได้บ้าง”
เถียนเสี่ยวอวี่ก็รีบบอก “ฉันก็จะหาบตะกร้าสะพายไปอีกคู่”
ลู่หยางมองดู เอาสิ ภรรยาของเขาทุกคนขยันตั้งใจทำงานกันขนาดนี้?
ยอมแห้จริง ๆ แต่กลับหย่ากันไปแล้ว?
เสียใจจริง ๆ!
เสียใจแทบไส้ขาด!
ลู่หยางหาบเนื้อกวางผากับเสี่ยวเหอ เดินนำหน้าไปสุด
เท้าแทบไม่แตะพื้น
ชาติก่อน เขาถึงจะหาความสุขใส่ตัว แต่ก็มักจะไปสัมผัสชีวิตในชนบทอยู่บ่อย ๆ
อย่างเช่น หาบเมล็ดพืชประมาณสามร้อยกิโลกรัม เขาก็ยังทำได้แบบสบาย ๆ
อย่างเนื้อกวางผาสี่สิบชั่ง และเสี่ยวเหอผอมบางวัยสองขวบ นั่นมันแค่ฝนปรอย ๆ แท้ ๆ
เบาจนไม่น่าเชื่อ!
ลู่หยางเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปตลาดตำบล มองดู ก็มีโรงเตี๊ยมอยู่สามแห่ง
ดูแล้ว เลือกเข้าร้านที่มีคนเยอะไปถามดู เจ้าของบอกว่ามีแหล่งซื้อเนื้อเป็นประจำอยู่ พวกเขาไม่ซื้อเนื้อกวางผาของเขา
ลู่หยางสบถในใจเบา ๆ ‘ไม่รู้จักของดี!’
แล้วหาบของไปอีกโรงเตี๊ยมหนึ่ง
โรงเตี๊ยมนั้นมีเจ้านายผู้หญิง มองเห็นในกรุตะกร้ามีเด็กหญิงคนหนึ่ง หลับไปแล้ว ข้างบนคลุมเสื้อของผู้ใหญ่ไว้ตัวหนึ่ง
เสื้อตัวนั้นมีรอยปะ แต่ซักสะอาดมาก
“น้าเจ้าของร้าน ที่นี่รับซื้อเนื้อสัตว์ป่าบ้างไหม?”
เจ้านายมีดวงตาสดใสราวผลซิ่ง รูม่านตามีชีวิตชีวา ท่าทีฉลาดหลักแหลม “แกตีมาเอง?”
ลู่หยางพยักหน้า “อืม! เมื่อคืนตีมาได้”
หน้าผากของลู่หยางมีเหงื่อซึมละเอียด สวมเสื้อกล้ามสีขาวมาตรฐานพื้นเมือง ทับด้วยเสื้อเชิ้ตคลุมสบาย ๆ ไม่ได้ติดกระดุม
กล้ามเนื้อบนร่างกายนั้น ดึงดูดสายตาของเจ้านายหญิงอย่างมาก
เจ้านายหญิงเขิน ๆ มองเขา แล้วกลืนน้ำลายอย่างไม่รู้ตัว “ฉันขอดูหน่อย เนื้อของเธอสดไหม”
เจ้านายหญิงเดินเข้าไปพลิกดูเนื้อกวางผา “สดจริงอย่างที่คิด”
“เมื่อวานกลางคืนผมแช่ไว้ในบ่อน้ำที่ลานบ้านเพื่อรักษาความสด รับรองสามวันไม่มีเสีย”
เจ้านายหญิงหรี่ตามองพลางถาม “เด็กหญิงคนนี้คือ?”
“ลูกสาวคนที่แปดของผม!”
เจ้านายหญิงเกือบเซ “แปด~แปดคน?”
“อืม!”
เจ้านายหญิงพูดโดยมีนัย “เนื้อกวางผานี่เข้าท่าดี รับไว้ละ”
ลู่หยางยิ้มดีใจมาก “เฮ้! ขอบคุณครับ เจ้าของร้านเรียกขานยังไงครับ?”
“ฉันแซ่หง เรียกพี่หงก็ได้”
“เฮ้ พี่หง ต่อไปถ้าผมล่าสัตว์มาได้ ยังเอามาส่งที่คุณนี่ได้ไหมครับ?”
สายตาพี่หงยั่วยวนปรายมอง “แล้วจะว่าไงล่ะ? เธอล่ามาได้ของดี ก็เอามาที่ฉันนี่แหละ ที่นี่ร้านฉันถึงจะเล็กไปนิด แต่คนก็เดินเยอะไม่น้อยนะ อีกอย่าง หลายคนยังมาสั่งห่อกลับจากฉันอีก”
ลู่หยางพูดยิ้ม “ได้เลย!”
ลู่หยางก็ดีใจแทบแย่ คนในครัวเอาเนื้อกวางผาไปชั่ง ได้ทั้งหมด 40 ชั่ง
ชั่งละสามเหมา ได้เงินมา 12 หยวน
เจ้านายหญิงจ้องมองเรือนร่างของลู่หยางแล้วก็จ้องอีก
อย่าว่าพี่หงถึงได้ใจเต้นแรงขนาดนี้เลย
หน้าตาของลู่หยาง ทำให้ผู้หญิงอยากกรี๊ดอย่างแน่นอน
พี่หงก็ใจเต้นแรงอยู่บ้าง
ลู่หยางรับเงิน 12 หยวนมา จากมือของพี่หง
นิ้วมือของพี่หงปัดเบา ๆ บนฝ่ามือที่ด้านหนาของเขา
ลู่หยางรู้สึกเสียวซ่านไปทั้งร่าง สายตารีบกวาดมองไปยังพี่หง เพียงแต่ตอนนี้พี่หงก้มหน้าลงไปคิดเงินแล้ว
ลู่หยางมองเธอแวบหนึ่ง ซอกคอขาวละเอียด หน้าอกคลื่นซัด สะโพกผายเด้ง...
ให้ตาย ลู่หยางกลืนน้ำลาย
ดอกท้อของเขาช่างงดงามเหลือเกิน?
ที่บ้าน อดีตภรรยาทั้งสี่ไม่มีใครยอมจากบ้านไป
ยังอยู่ร่วมรั้วเล็ก ๆ กับลู่หยางด้วย
อย่างเถียนเสี่ยวอวี่ เมื่อคืนก็ยังมุดเข้ามาในอ้อมอกของลู่หยาง
ถึงตัวจะมาเดือนนั้น เอากันไม่ได้
แต่ ภรรยาหอมกรุ่น อุ้ม