ปกติแค่หั่นเนื้อสักหนึ่งชั่ง ผัดกับข้าวสักสองสามอย่าง กินกันให้อิ่มก็พอแล้ว
“ซี่โครงแกะวันนี้ตุ๋นจนนุ่มเปื่อย หอมมากเลย!”
ลู่เจิ้นหลู่กัดซี่โครงแกะคำโต พูดอย่างพึงพอใจ
“พ่อ ซิ่วซิ่วตุ๋นมาตั้งครึ่งค่อนวันแล้ว เนื้อนี่พ่อต้องกินให้เยอะ ๆ หน่อยนะ!”
ลู่เจิ้นหลู่ยิ้มพลางพูดว่า “ไม่ได้หรอก คนละสองชิ้น ใครก็ห้ามหยิบเกิน”
“เฮ้~ ก็ได้ครับ ตามที่พ่อจัดการเลย”
ลู่หยางยิ้มร่า ขณะเดียวกันก็มีซี่โครงแกะสองชิ้นถูกคีบใส่ชามของเขาพร้อมกัน
เป็นเยี่ยอ้ายเหลียนกับเถียนเสี่ยวอวี่ ทั้งสองคนยกซี่โครงแกะของตัวเองให้ลู่หยางกินพร้อมกัน
เยี่ยอ้ายเหลียนหน้าแดงระเรื่อ พูดว่า “คุณกินเถอะ จะได้มีแรงที่ขา ออกล่าสัตว์ได้เก่ง ๆ!”
เถียนเสี่ยวอวี่ก็แก้มแดงระเรื่อเช่นกัน “คุณกินเยอะ ๆ หน่อยนะ ล่าสัตว์ต้องใช้แรงมาก”
เฉินเสี่ยวเสี่ยวกัดซี่โครงแกะไปคำหนึ่ง “นี่~ ทำไมพวกคุณทำแบบนี้ล่ะ? ฉันกัดไปแล้วคำหนึ่ง จะทำยังไงดี?”
เฉินเสี่ยวเสี่ยวรีบคีบซี่โครงแกะจากอ่างมาใส่ชามลู่หยางหนึ่งชิ้น “เอาให้คุณกิน!”
หลิวซิ่วหลานลังเลอยู่เล็กน้อย
ลู่โหย่วหัวรีบคีบซี่โครงแกะชิ้นหนึ่งใส่ชามลู่หยาง “พ่อครับ! พ่อกินเถอะครับ ของแม่ครับ!”
ทั้งครอบครัวหัวเราะขึ้นมา “ฮ่า ๆ ๆ! โหย่วหัว เด็กดีจริง ๆ รู้ความมาก!”
ลู่หยางมองไปรอบ ๆ อดีตภรรยาทั้งสี่คนต่างก็ยกเนื้อให้เขากินกันหมดเลยหรือ?
ถ้าอย่างนั้นก็ต้องกินให้ดีสิ!
ไม่ว่าจะเป็นเนื้อซี่โครงแกะ หรือเนื้อนั่น ก็ต้องกินให้ดีทั้งนั้น!
“ต่อไปแรงขาของผมคงเยอะขึ้นแน่...”
อดีตภรรยาทั้งสี่คนต่างแก้มแดงระเรื่อ