เงินที่ได้รับมา ผมเอาไปจ่ายค่าเล่าเรียนให้เด็กทั้งสามคน 17 หยวน ส่วนที่เหลือซื้อผ้ามาสองผืน ตัดเสื้อผ้าให้เด็ก ๆ คนละชุด
เอาไว้สลับใส่กับเสื้อผ้าเก่า
ซื้อรองเท้าแตะให้เด็ก ๆ คนละคู่ด้วย เงินที่เหลืออีก 15 หยวนอยู่ในกระเป๋าสตางค์ของฉันนี่แหละ”
หลิวซิ่วหลานพูดจบก็หยิบเงินออกมา
ในกระเป๋าสตางค์เก่า ๆ ใบหนึ่งมีเงินย่อยกองหนึ่งวางอยู่อย่างเงียบ ๆ
ทำให้อดีตภรรยาอีกสามคนหน้าแดงด้วยความละอาย “ตอนแบ่งเงินให้พวกคุณทั้งสี่คน ผมไม่ได้กำชับให้ประหยัดเลย แต่พวกคุณก็อยู่ที่นี่ เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้เหมือนกัน
ต่อไปเด็ก ๆ ก็จะเรียนรู้วิธีจัดการเงินจากพวกคุณ ถ้าไม่มีความสามารถในการเก็บออม ทั้งยังสร้างทรัพย์สินไม่เป็น แล้วตอนที่พวกเราแก่ตัวลง เด็ก ๆ จะใช้ชีวิตกันอย่างไร?”
เฉินเสี่ยวเสี่ยว เยี่ยอ้ายเหลียน และเถียนเสี่ยวอวี่ต่างก้มหน้าลง
แต่ละคนพูดขึ้นว่า “งั้นให้พี่ซิ่วเป็นคนจัดการเงินเถอะ”
“แต่ค่าใช้จ่ายปกติของพวกคุณ ให้ควบคุมไว้ที่เงินใช้จ่ายประมาณเดือนละ 8 หยวน ผมจะให้ซิ่วซิ่วจ่ายให้พวกคุณทุกเดือน อีกอย่าง ทุกครั้งที่ผมกลับจากล่าสัตว์ ก็จะให้เงินค่าใช้จ่ายในบ้านส่วนหนึ่งกับซิ่วซิ่วด้วย
ส่วนพ่อกับแม่ของผม ผมจะให้พวกท่านอยู่ที่ลานบ้านเล็ก ๆ หลังนี้ รอให้พวกคุณคิดให้ดีว่า ต่อไปจะทิ้งเด็ก ๆ ไว้ให้ผม แล้วไปแต่งงานใหม่เอง
หรือจะอยู่ต่อ ใช้ชีวิตอยู่กับผมด้วยกัน?
ถ้าจะอยู่กับผม ตอนผมสร้างบ้าน พวกคุณก็จะมีที่พักเป็นของตัวเอง อย่างน้อยก็รับประกันว่าทุกคนจะได้ห้องคนละห้อง!”