หนีเร็วจริง ๆ แทบจะเร็วพอ ๆ กับตอนคนร้ายหนีเอาชีวิตรอดเลย!
แต่ลู่หยางกลับแค่หอบเบา ๆ เท่านั้น!
ต่อให้คนร้ายหนีไปสุดขอบฟ้า ก็ต้องถูกจับมาลงโทษให้ได้!
ลู่หยางกำลังกินเสบียงแห้ง ส่วนคนร้ายเองก็กลืนเสบียงแห้งลงไปหนึ่งคำ
แต่คนร้ายไม่มีน้ำดื่ม!
คนร้ายลำบากมาก จะไปทางริมแม่น้ำดีไหม?
ไม่ได้!
ตำรวจนอกเครื่องแบบคนนั้นจะยิงเขาตายแน่!
ฟ้าค่อย ๆ มืดลง คนร้ายหนีจนหมดเรี่ยวแรงไปทั้งตัว!
ลู่หยางยังเก็บแรงไว้ได้บ้าง...
ลู่หยางเจอต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ปีนขึ้นไปได้ในไม่กี่อึดใจ
คนร้ายไม่กล้าปีนขึ้นไป กลัวว่าลู่หยางจะยิงหัวเขากระจุย!
แต่ข้างล่างก็มีหมาป่าออกหากินตอนกลางคืนเหมือนกัน!
ลู่หยางนอนหลับบนต้นไม้อย่างสบายใจ
กลางดึก คนร้ายคนนั้นวิ่งหนีเร็วมาก!
ลู่หยางรู้สึกตัว จึงยิ้มออกมาเล็กน้อย
เพราะข้างหน้าคือหน้าผา...
ได้ยินเสียงกรีดร้องดังขึ้น “อ๊ากกก!!”
ลู่หยางหันศีรษะไปอีกทาง แล้วหลับต่ออีกสักพัก
ส่วนคนร้ายที่ตกลงจากหน้าผา ก็ถูกฝูงหมาป่าล้อมไว้ในเวลาไม่นาน
“ช่วยผมด้วย! ช่วยด้วย! อ๊ากกก!”
ลู่หยางไม่คิดจะช่วยเขาแม้แต่น้อย!
คนร้ายคนหนึ่งมีคดีฆ่าคนหลายชีวิตติดตัว
แถมยังฆ่าตำรวจอีกด้วย!
คนร้ายแบบนี้ ตายไปเสียก็ดี จะได้จบเรื่องกันไป!
พอเช้าตรู่ ลู่หยางลงจากต้นไม้ แล้วเดินไปที่ริมหน้าผา
เขาเห็นศพของคนร้ายคนนั้น!
ถูกหมาป่ากัดกินจนเละเทะไปหมด!!
ลู่หยางพูดเสียงสั่น “สหายหลิวเหยียนหัว ขอให้คุณไปสู่สุคติ”
ลู่หยางไล่ตามคนร้ายคนนั้นมาตลอดทาง โดยตั้งใจต้อนเขาไปยังหน้าผาแห่งความตาย...
ลู่หยางมองดูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันหลังจากไป ตอนนั้นขอบตาของเขาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา