เด็ก ๆ วิ่งตามทันคนตัวสูงแล้ว
คราวนี้ก็เลยชดเชยความเสียดายเรื่องส่วนสูงได้
ก่อนขึ้นรถวัว ลู่หยางก็ซื้อชุดอุปกรณ์ตกปลาไว้แล้ว
ตอนนี้ของอยู่กับตัวเขาพอดี คุณป้าคนหนึ่งจึงถามว่า “ของอะไรน่ะที่พกติดตัวมา?”
“อุปกรณ์ตกปลาครับ”
“ลู่หยาง ไปเอาเงินที่ไหนมาซื้อของพวกนี้?”
“นั่นสิ ดูเป็นของแปลกดีนะ”
คุณป้าทั้งสองถามด้วยความสงสัยอย่างมาก
“ได้เงินจากการขายปลาตัวใหญ่สองตัวครับ!”
คุณป้าทั้งสองถึงกับพูดไม่ออก!
เพราะเมื่อครู่ตอนพวกเธอไปซื้อเกลือที่สหกรณ์ ยังแอบนินทาลู่หยางลับหลังว่าเป็นคนพึ่งพาไม่ได้...
ทั้งสองจึงสบตากัน
แววตาวูบหนึ่งเผยความกระอักกระอ่วน...
“ลู่หยาง เธอนี่เก่งจริง ๆ!”
ลุงคนขับรถวัวหัวเราะพลางเอ่ยชม
“เฮ้อ โชคดีน่ะครับ”
ลู่หยางกลับถึงบ้าน ส่งเงินให้เฉิงว่านเจิน แล้วพูดเสียงเบาว่า “แม่ คืนนี้ช่วยแจกเงินค่าขนมให้พวกเธอสี่คน คนละสองหยวนนะครับ”
เฉิงว่านเจินยิ้มอย่างยินดี “รู้แล้ว”
ลู่หยางกลับไปหยิบอุปกรณ์ตกปลาอีกครั้ง แล้วมุ่งหน้าไปริมแม่น้ำ
คราวนี้เขาถือถังเปล่าไปด้วย
รูเหรียญทองแดงปรากฏขึ้นอีกครั้ง ราคาประเมิน 16 หยวน อัตราความแม่นยำร้อยเปอร์เซ็นต์
ลู่หยางเหวี่ยงเบ็ดออกไป ไม่ถึงห้านาทีก็มีแรงตอดเบ็ด
จากประสบการณ์ตกปลาครั้งก่อน ลู่หยางพอเดาได้ว่าปลาตัวนี้น่าจะหนักราวเจ็ดจิน
เป็นปลาตัวอ้วนพีมาก
ลู่หยางค่อย ๆ ล่อปลาอย่างระมัดระวัง พอเอาขึ้นฝั่งได้ก็อุ้มมันขึ้นมาชั่งน้ำหนักด้วยมือ “เป็นปลาตัวใหญ่จริง ๆ ด้วย! น่าจะหนักเกินเจ็ดจิน”
ลู่หยางรู้สึกอิจฉาคนอื่นที่แค่จับปลาก็รู้ได้ทันทีว่าหนักเท่าไร