ลู่หยางยกปืนล่าสัตว์ขึ้น “ปัง!”
หมูป่าล้มตายคาที่!
กลิ่นคาวเลือดจากหมูป่ากระจายออกมาทันที
ลู่หยางรีบเจาะเลือดหมูป่าที่พื้น ผ่านไปราวสิบกว่านาที เมื่อถ่ายเลือดออกหมดแล้วก็แบกลงจากเขา
หมูป่าตัวนี้หนักประมาณ 300 ชั่ง หลังจากถ่ายเลือดออกแล้ว
พอกลับถึงบ้าน คาดว่าน่าจะได้เนื้อราว 270 ชั่ง
ไม่นานนัก เขาก็ลงมาถึงหมู่บ้านบนเขา
“โอ๊ย ลู่หยาง เจ้ายิงหมูป่าได้เหรอ?”
“อ๋อ ใช่ครับ ป้าหลิว”
“น่าอิจฉาจริง ๆ เดี๋ยวเก็บเนื้อสามชั้นไว้ให้ป้าสักหนึ่งชั่งนะ ป้าจะกลับไปเอาเงินมาซื้อ”
“ได้ครับ ผมเก็บไว้ให้”
ป้าหลิวรีบกลับบ้านไป
ลู่หยางเดินกลับบ้าน ระหว่างทางมีคนหลายคนฝากให้เขาเก็บเนื้อสามชั้นหรือเนื้อมันไว้ให้
สมัยนี้ผู้คนยังชอบกินเนื้อติดมัน เพราะเอาไปเจียวเป็นน้ำมันได้
น้ำมันหมูเป็นของดี ช่วยให้หายอยาก กินแล้วร่างกายแข็งแรง ทั้งยังช่วยให้อิ่มท้องนาน
พอกลับถึงบ้าน ลู่หยางที่แบกหมูป่ามาตลอดทางก็เหนื่อยจนหมดแรง
หลิวซิ่วหลานรีบพูดว่า “หมูป่าตัวนี้เหรอ? ฉันชำแหละไม่เป็นนะ!”
เฉิงว่านเจินรีบพูดว่า “แม่จะไปตามพี่ใหญ่แกมา เขาถนัด!”
ลู่หยางยิ้มแล้วพูดว่า “แม่ครับ บอกพี่ใหญ่ด้วยนะว่าผมจะให้เนื้อขาหลังเขาห้าชั่ง!”
เฉิงว่านเจินเม้มปากก่อนพูดว่า “ได้ เรื่องของพวกแกสองพี่น้องก็จัดการกันเอง แม่จะไปตามคนมา!”
เฉิงว่านเจินเดินไปได้ครึ่งทางก็เห็นลู่เฟิงรีบเดินมา “แม่ครับ”
“อ้าว มาพอดีเลย ลู่หยางยิงหมูป่าได้ แกไปช่วยชำแหละหน่อย”
“ได้ครับ” ลู่เฟิงรีบกลับบ้านไปหยิบมีดทำครัวที่ถนัดมือ
เฉิงว่านเจินพูดตามไปว่า “น้องแกบอกว่าจะให้เนื้อขาหลังแกห้าชั่ง!”