กลางหุบเขาลึก
ในที่แบบนี้อาจเจอฝูงหมาป่า ถ้าพาลู่เว่ยจวินมาด้วยแล้วเกิดอันตรายขึ้นมา ผมคงอธิบายกับหลิวจวีเซียงและลูกชายของเธอไม่ได้
เพราะอย่างนั้น คราวนี้ผมจึงไม่ได้เรียกลู่เว่ยจวินมาด้วย
แต่ลู่เว่ยจวินจัดการธุระกับภรรยาเรียบร้อยแล้ว เขาจึงออกเดินทางขึ้นเขาตั้งแต่เมื่อคืน มารออยู่ตรงปากทางเข้าเขา “พี่หยาง”
“ผมไม่ได้บอกให้แกพักสักสองสามวันหรือไง”
“พี่หยาง ผมรู้ว่าพี่ล่าสัตว์เก่ง ผมอยากตามพี่ขึ้นเขาไปล่าสัตว์ จะได้เอาเนื้อที่ช่วยเพิ่มน้ำนมกลับไปให้ลูกกินสักหน่อย”
ลู่หยางมองเขาแล้วพูดว่า “วันนี้ผมตั้งใจจะเข้าไปในหุบเขาลึก ถ้าแกไม่อยากไป ก็ถอยกลับไปได้”
“พี่หยาง ผมไม่ถอย ผมจะตามพี่ไปให้ถึงที่สุด”
“งั้นก็ดี พี่น้องร่วมล่าสัตว์ ไปกัน!”
ทั้งสองเดินทางต่อไปเรื่อย ๆ จนเข้าสู่เขตป่าลึก
เมื่อผ่านเขาเฉียวเหอไปแล้ว ป่าแถบนั้นก็ชวนให้หนังศีรษะชาวาบขึ้นมา
ป่าผืนใหญ่เต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่ ขนาดหลายคนโอบ
ลู่เว่ยจวินเช็ดเหงื่อเบา ๆ แล้วถามว่า “พี่หยาง เราเข้ามาถึงกลางหุบเขาลึกแล้วหรือยัง”
“ยังหรอก พูดได้แค่ว่าเราเข้ามาถึงชายขอบของป่าลึกนิดหน่อย
เมื่อก่อนเขาโกวเฟิงกับเขาเฉียวเหอต่างก็อยู่รอบนอก เป็นเพียงชายขอบของป่าลึก ส่วนที่นี่ต่างหากถึงจะเรียกได้ว่าเป็นทางเข้าป่าลึก”
ลู่หยางมองดูแล้วก็เห็นรูเหรียญทองแดงขึ้นมา มีมูลค่าประเมินอยู่ที่ 300 หยวน ขุดโขดหินชีวาราก!
ลู่หยางตื่นเต้นขึ้นมาทันที “ยืนรออยู่ตรงนี้ อย่าขยับนะ ผมไปดูหน่อย”
ลู่หยางตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ โขดหินชีวารากอยู่ตรงหน้าเขาแล้วจริง ๆ
ลู่หยางค่อย ๆ เก็บโขดหินชีวารากขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แล้วใส่ลงในหยงบนหลัง