ออกแรง เขาออกแรง!
หลังอาหารเย็น
ลู่หยางกลับไปนอน เขาต้องเข้าไปล่าสัตว์ในป่าลึกอีกครั้ง
ถึงอย่างไร เถียนเสี่ยวอวี่ก็ต้องได้รับการฝึกฝน และเขาก็ต้องลงทุนลงแรงด้วย
เถียนเสี่ยวอวี่หมกมุ่นกับการอ่านจนลืมกินลืมนอน อ่านหนังสือจบเล่มหนึ่งแล้วก็นอนหลับสนิท พอตกดึก เธอก็เป็นฝ่ายเดินเข้ามาในห้องโถงเอง
แล้วก็แนบตัวเข้ากับอุปกรณ์ก่ออาชญากรรมของลู่หยางอย่างแนบแน่น
หลังจากรอบหนึ่ง ลู่หยางก็พูดว่า “เสี่ยวอวี่ วันนี้รอบเดียวก็พอนะ เดี๋ยวฉันต้องไปล่าสัตว์”
“อืม ได้ ฉันกลับก่อนนะ รอบนี้ไม่ต้องให้ค่าตอบแทนหรอก ถือว่าฉันขอบคุณคุณก็แล้วกัน”
“ไม่ได้ จะให้ผู้หญิงของฉันเสียเปรียบได้ยังไง ใครจะเสียเปรียบก็ได้ แต่เธอห้ามเสียเปรียบเด็ดขาด เอ้า ค่าตอบแทน เอาไปใช้เถอะ”
“ก็ได้ ฮิ~”
เธอจูบแก้มลู่หยางทีหนึ่ง เขายิ้มอย่างมีความสุข มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
เถียนเสี่ยวอวี่รับธนบัตรใบใหญ่สองใบ แล้วค่อย ๆ ลงจากเตียงเตาอิฐ สวมรองเท้าและเดินออกไป
ลู่หยางมองเรือนร่างเย้ายวนของเถียนเสี่ยวอวี่ ถ้าไม่ต้องไปล่าสัตว์เดี๋ยวนี้ล่ะก็ เขาคงจัดให้เธอสักสี่รอบ!
ตีสาม ลู่หยางตื่นขึ้นมากินอาหารเช้า หลิวซิ่วหลานช่วยเติมน้ำใส่กระติกให้เขา ส่วนกระติกน้ำหลายใบที่จะใช้ใส่เลือดกวางนั้นล้างไว้ก่อนแล้วและผึ่งจนแห้ง
เอาติดตัวไปให้หมด
ลู่หยางแขวนอาวุธทุกอย่างไว้กับตัว ทั้งมีดสั้น มีดใหญ่ กระติกน้ำที่ใส่ไว้ในถังมะลิ ปืนล่าสัตว์ เชือก และของอื่น ๆ
พอลู่หยางมาถึงเชิงเขา ลู่เว่ยจวินก็รีบทักขึ้นมาทันที “พี่หยาง”
“อืม มาเช้าดีนี่”
“ครับ ผมรอไม่ถึงห้านาทีเอง”