ลู่หยางโยนกระติกน้ำที่ติดตัวทิ้งไปด้วย ตอนนี้เก็บเลือดกวางไว้ให้หลิวซิ่วหลานไม่ได้แล้ว ต้องเอาชีวิตหมาป่าราชันให้ได้!
พอกระติกน้ำหายไป ตัวลู่หยางก็เบาขึ้นทันที เขายกปืนเล็งได้มั่นคงกว่าเดิม “ปัง!”
เลือดกวางระเบิดกระจาย!
ฝูงหมาป่าปั่นป่วนขึ้นมาทันที กลิ่นเลือดกวางทำให้พวกมันคลุ้มคลั่ง!
ขณะเดียวกัน “ปัง!”
กระสุนนัดหนึ่งยิงเข้าที่หัวหมาป่าราชัน ตัวสีเทาขาวล้มลงกลางกองเลือดทันที
ส่วนหมาป่าที่เหลือก็เหมือนขาดผู้นำ แตกกระเจิงหนีไปคนละทิศละทาง
ตอนนี้ลู่เว่ยจวินตกใจจนหุบปากไม่ลงแล้ว
ฝีมือล่าสัตว์แค่นี้เลยหรือ?
ไม่ต้องพูดถึงนายพรานเลย นี่มัน...เหมือนพวกทหารหน่วยรบพิเศษด้วยซ้ำ?
ลู่เว่ยจวินตื่นเต้นจนพูดไม่ออก
“นี่...นี่คือหมาป่าที่พี่หยางยิงเหรอ?”
“อืม รีบลงมา เตรียมแพไม้ ขนหมาป่ากับกวางกลับไปให้หมด!”
“ครับ มาแล้ว!”
ลู่หยางกับลู่เว่ยจวินช่วยกันทำแพไม้ จากนั้นก็ขนกวางสามตัวกับหมาป่าหกตัวขึ้นไปวางบนแพ โดยหนึ่งในนั้นคือหมาป่าราชัน แล้วมัดให้แน่น
ทั้งคู่เดินลงจากเขามาตลอดทาง
พอมาถึงตีนเขา หมู่บ้านเซี๋ยโกวว์ถุนก็แตกตื่นกันทั้งหมู่บ้าน!
“เร็วเข้า มาดูเร็ว!”
“ลู่หยางยิงหมาป่าได้ตั้งเยอะ!”
“ยังมีกวางด้วย!”
เสียงเด็ก ๆ ทำเอาชาวบ้านที่กำลังทำไร่ทำนาแตกตื่น พากันวิ่งมาดู
“โอ๊ย! นี่มันเรื่องใหญ่แล้ว! พวกคุณเจอฝูงหมาป่ามาหรือ?”
ลู่เจิ้นหมิงถามด้วยความเป็นห่วง น้ำเสียงตึงเครียดขึ้นทันที
“ใช่ครับ อาหมิง พวกเราเจอฝูงหมาป่าระหว่างทาง ยิงได้หกตัว ตัวสีเทาขาวนี่แหละครับคือหมาป่าราชันของพวกมัน!”
ลู่เว่ยจวินพูดอย่างตื่นเต้น