เสี่ยวเสี่ยวเบี่ยงหน้าหลบจูบของเขา
“ยังเช้าอยู่อีกเหรอ? พี่ซิ่วกับแม่ทำอาหารเช้าเสร็จหมดแล้วนะ”
“ทำไมล่ะ? วันนี้อารมณ์ไม่ดีเหรอ?”
“ฮึ! ทำผ้าปูที่นอนเปื้อนตั้งแต่เช้า ฉันโกรธแล้ว”
“ทำไมล่ะ? ประจำเดือนมาเหรอ?”
“อืม ใช่”
“ไม่เป็นไร ผมจะช่วยซักผ้าปูที่นอนให้ แต่คุณต้องหอมผมหนึ่งทีนะ!”
“อย่ามาเล่นน่า ตอนนี้ฉันจะหอมลงได้ยังไง คุณเหงื่อท่วมหน้าไปหมดแล้ว!”
“จุ๊บ! งั้นผมหอมคุณเองก็แล้วกัน!”
เฉินเสี่ยวเสี่ยวตกใจ ยกมือปิดแก้ม “ผู้ชายอะไรของคุณเนี่ย ไม่รู้จักจริงจังเอาเสียเลย!”
“เฮ้~ ผมไปเอาผ้าปูที่นอนก่อนนะ”
ลู่หยางเดินเข้าไปหยิบผ้าปูที่นอนของเฉินเสี่ยวเสี่ยวออกมา แล้วใช้สบู่ขยี้ซัก
ปกติเรื่องแบบนี้ผู้ชายไม่ค่อยซักกัน แต่เฉินเสี่ยวเสี่ยวอารมณ์ไม่ดี ลู่หยางเลยอยากทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นสักหน่อย จึงช่วยซักให้ จะได้ทำให้เสี่ยวเสี่ยวสบายใจขึ้น ถือเสียว่าปลอบเธอก็แล้วกัน
ผู้หญิงของตัวเอง ก็ต้องปลอบเอง!
ลู่หยางกำลังกดผ้าปูที่นอนลงในกะละมัง หลิวซิ่วหลานเห็นเข้าก็รีบพูดว่า “งานแบบนี้คุณทำเป็นเสียที่ไหน ให้ฉันทำเอง!”
หลิวซิ่วหลานเอื้อมมือมาหยิบสบู่จากมือลู่หยาง แล้วถูจนเกิดฟองเบา ๆ “ซิ่วซิ่ว นี่เป็นผ้าปูที่นอนของเสี่ยวเสี่ยวนะ”
“ฉันรู้ ผ้าปูที่นอนแบบนี้ซักอย่างนั้นไม่ได้ ต้องใช้สบู่ขยี้คราบเลือดที่เปื้อนออกก่อน แล้วค่อยใช้เท้าเหยียบซัก คุณเล่นเหยียบตั้งแต่แรกแบบนี้ จะซักให้สะอาดได้ยังไง?”
ลู่หยางยิ้มบาง ๆ “เฮ้~ เรื่องงานบ้านนี่ต้องยกให้ซิ่วซิ่วจริง ๆ”