ขุดเจอยาสมุนไพรดี ๆ แล้วยังจะกดราคาอีกหรือ?
นั่นไม่ใช่นิสัยของหลิวยาวเหนียน
อาจารย์ของหลิวยาวเหนียนเปิดร้านขายยาอยู่ในอำเภอ
ทั้งสองคนจะรับซื้อยาสมุนไพรดี ๆ แล้วส่งไปให้พวกผู้มีอิทธิพลในเมืองหลวง คนพวกนั้นมีเงินเหลือเฟือ แค่ส่งต่ออีกทอด ราคาก็เพิ่มขึ้นหลายเท่าแล้ว
หลิวยาวเหนียนชั่งเห็ดหลินจือให้
“ทั้งหมด 1,050 กรัม คิดกรัมละ 3.5 หยวน ต้องจ่ายให้คุณ 3,675 หยวน”
“ได้” ลู่หยางตอบรับอย่างเต็มใจ
หลิวยาวเหนียนนับธนบัตรใบใหญ่ออกมาปึกหนึ่ง “น้องเสี่ยวหยาง นับต่อหน้าผมให้ชัด ๆ เลย”
“ครับ”
ลู่หยางนับเงินอย่างไม่รีบร้อน เมื่อนับเสร็จก็พูดว่า “ครบ 3,675 หยวนพอดีครับ”
หลิวยาวเหนียนพยักหน้า “อย่างนั้นก็ดี”
“งั้นผมไปก่อนนะครับ”
“เดี๋ยวก่อน อย่าออกทางด้านหน้า ออกทางประตูข้างบ้านเพื่อนบ้านของผม ตรงนั้นไปถึงแถวสหกรณ์ได้เลย บ้านเพื่อนบ้านก็เป็นของผมเหมือนกัน แต่เรื่องที่ผมรับซื้อยาสมุนไพรห้ามให้คนนอกรู้เด็ดขาด คุณพกเงินสดติดตัวไปตั้งมากมาย”
ลู่หยางทำหน้าประหลาดใจแล้วพูดว่า “ขอบคุณคุณหมอหลิวมากครับ”
ลู่หยางออกทางประตูข้างบ้านเพื่อนบ้านตามที่บอกจริง ๆ แถวนั้นมีคนเดินไปเดินมา ไม่มีใครสังเกตเห็นเขาเลย
ลู่หยางแยกเงินย่อยไว้ 75 หยวน แล้วไปที่สหกรณ์ ซื้อเค้กไข่มานิดหน่อย ถั่วลิสงกระเทียมอีกหลายชั่ง และเมล็ดแตงกวาห้าเครื่องเทศอีกเล็กน้อย
ของพวกนี้เอากลับไปให้คนที่บ้าน โดยเฉพาะเด็ก ๆ กิน
ล้วนเป็นขนมที่เด็ก ๆ ชอบที่สุด
ลู่หยางหิ้วของเดินเร็ว ๆ ไปที่รถวัวของลุงหลัว “ลุงหลัว ตอนนี้ไม่มีคนจองรถใช่ไหมครับ ช่วยเหมารถวัวให้ผมสักเที่ยวเถอะ ผมมีของเยอะ”