“เราหย่ากันแล้ว จับมือกันแบบนี้จะนับว่าอะไรล่ะ”
เยี่ยอ้ายเหลียนรีบสะบัดมือ แต่ก็สะบัดไม่หลุด
ลู่หยางบีบมือนางเบา ๆ “คืนนี้สะดวกไหม”
“ไม่สะดวก! ฉันมีประจำเดือน!”
ลู่หยางลูบมือเล็ก ๆ ของเยี่ยอ้ายเหลียนเบา ๆ “งั้นก็ต้องอดทนหน่อยแล้ว”
เยี่ยอ้ายเหลียนเหลือบมองเขาอย่างตำหนิ “นายจะว่างหรือไง ฉันว่าไม่หรอก!”
เยี่ยอ้ายเหลียนเดินนำหน้าไปอย่างรวดเร็ว
ราวกับว่าลู่หยางเป็นสัตว์ประหลาดตัวใหญ่ยักษ์ที่กินคนได้
เพราะเยี่ยอ้ายเหลียนเคยเจอมากับตัวแล้ว ก่อนหน้านี้พอลู่หยางจับนางได้ ก็จัดศึกสามนัดรวด แทบทำเอาเอวนางพัง!
ผู้ชายคนนี้ราวกับเสือร้ายจริง ๆ...
ลู่หยางเดินตามไปไม่กี่ก้าวก็ไล่ทันนาง จากนั้นทั้งคู่ก็เดินไปด้วยกันอย่างไม่รีบร้อน
ตอนนั้นเองเยี่ยอ้ายเหลียนถึงพูดขึ้นว่า “วันนี้ฉันกลับไปบ้านแม่รอบหนึ่ง แม่ได้ยินเรื่องที่นายสร้างบ้าน ฉันก็เล่าสถานการณ์ให้ฟังหมดแล้ว ฉันไม่แต่งงานใหม่หรอก มีบ้านของฉันอยู่ที่นี่ด้วย แบบนี้ก็เรียกว่าหย่าแต่ไม่แยกบ้าน ยังนับว่านายเป็นผู้ชายของฉันอยู่”
“อืม ลำบากเธอแล้ว เหลียนเหลียน ตอนนี้นโยบายกำหนดให้มีสามีภรรยาได้คนเดียว แต่พวกเธอหย่ากับฉันแล้ว แถมยังไม่มีคนที่เหมาะสม ฉันก็ไม่มีทางทอดทิ้งพวกเธอหรอก
“บ้านหกชั้นหลังนี้ ตราบใดที่พวกเธอยังอยู่ในบ้านหลังนี้ ฉันก็จะให้พวกเธออยู่ไปตลอด ต่อไปก็จะยกให้ลูก ๆ ของเราด้วย เธออยู่ที่นี่อย่างสบายใจได้เลย”
เยี่ยอ้ายเหลียนยื่นมือไปหยิกตัวลู่หยางเบา ๆ “นายมันคนเลว รู้ทั้งรู้ว่าหย่ากันแล้วทำเรื่องอย่างนั้นไม่ได้ แต่นายรังแกฉันไปกี่ครั้งแล้วล่ะ”