มองอยู่ห่าง ๆ ให้โหย่วหัวได้เรียนรู้วิธีจัดการเรื่องต่าง ๆ เอง
ไม่นานนัก
เฉิงว่านเจินถามอย่างร้อนใจว่า “ไม่เข้าไปช่วยหน่อยเหรอ”
“ไม่ต้องหรอก ถือโอกาสฝึกให้พวกเขารู้จักจัดการเรื่องต่าง ๆ เอง”
ด้านหน้า เด็ก ๆ กลุ่มใหญ่เบียดเสียดกันอยู่ โหย่วหัววางท่าทีเด็ดขาด บังคับให้เหอหลานหลานขอโทษโหย่วฉินน้องสาวของเขา!
เหอหลานหลานตกใจ แต่ก็ยังดื้อรั้นไม่ยอมทำตาม
ลู่โหย่วหัวจึงพูดว่า “ฉันจะนับถึงสาม ถ้ายังไม่ได้ยินเธอขอโทษ ฉันจะตีเธอ!”
ลู่โหย่วหัวทำท่าดุดันมาก
เหอหลานหลานตกใจจนร้องไห้ รีบพูดซ้ำ ๆ ว่า “โหย่วฉิน ขอโทษนะ ขอโทษนะ”
เหอหลานหลานร้องไห้พลางดึงน้องชายของตัวเองให้เดินไป
“ฮึ! เดี๋ยวก่อน ยังไปไม่ได้!”
“น้องโหย่วฉิน อยากให้อภัยเหอหลานหลานไหม”
แววตาของโหย่วฉินใสกระจ่าง เธอสะอื้นเบา ๆ แล้วพูดว่า “อืม เรื่องนี้ก็แล้วกันไปเถอะ ฉันก็ตีน้องชายของเธอเหมือนกัน”
โหย่วหัวจับมือน้อย ๆ ของโหย่วฉินเบา ๆ แล้วพูดว่า “ไม่ต้องกลัว มีพี่ใหญ่อยู่ทั้งคน!”
โหย่วฉินพยักหน้าเบา ๆ “อืม”
เหอหลานหลานถามว่า “พวกเรากลับได้แล้วใช่ไหม”
ลู่โหย่วหัวมองเหอหลานหลานแล้วพูดว่า “คราวหน้าก็ดูแลน้องชายของเธอให้ดี ๆ ไปได้แล้ว!”
เหอหลานหลานตบหลังน้องชายดังป้าบ “รีบเดินเลย ตัวก่อเรื่อง!”
ลู่หยางดึงเฉิงว่านเจินแล้วแอบเดินจากไป
เฉิงว่านเจินเห็นว่าลู่หยางทำกิ่งไม้หล่นไว้กิ่งหนึ่ง
กิ่งไม้นั่นคงเตรียมไว้ส่งให้ลู่โหย่วหัวใช้ตีคนสินะ...
เฉิงว่านเจินแอบยิ้มมุมปาก
ดีจริง ๆ ลูกชายของเธอรักและเอ็นดูเด็ก ๆ ทุกคนมาก