“ซิ่วซิ่ว ช่วงนี้เธอดูมีน้ำมีนวลขึ้นนะ สะโพกก็มีเนื้อขึ้นมานิดหน่อยแล้ว”
“อย่ามาแกล้งกันสิ~”
ลู่หยางเห็นว่า
ถึงหลิวซิ่วหลานจะบอกว่าอย่าแกล้ง แต่สีหน้ากลับไม่มีแววโกรธเลย... ยังมีรอยยิ้มบาง ๆ ด้วย ดูท่าอารมณ์ดีไม่น้อย!
ลู่หยางจึงกล้าลูบสะโพกงามของหลิวซิ่วหลานเบา ๆ “เด้งดีนี่ ดูท่ากินเนื้อเยอะแล้วผิวพรรณจะยืดหยุ่นขึ้นจริง ๆ ด้วย”
หลิวซิ่วหลานหน้าแดงก่ำ “ทำอะไรน่ะ ทำไมมาจับก้นฉันล่ะ”
ลู่หยางกลืนน้ำลาย “ซิ่วซิ่ว ยิ่งนานวันก็ยิ่งมีเสน่ห์แบบผู้หญิงนะ”
หลิวซิ่วหลานพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “เอ้า ถือผักนี่ไป”
ลู่หยางตอบ “ผมถือเอง ผมถือเอง”
หลิวซิ่วหลานเห็นลู่หยางสะพายถัง แล้วยังถือผักอีก ดูเหมือนชาวนาจริง ๆ
แต่ผู้ชายคนนี้กลับหล่อเกินไปหน่อย ไม่ว่าเมื่อไรก็ทำให้ผู้หญิงทุกคนยอมสยบได้...
เขามีความสามารถแบบนั้นจริง ๆ
ลู่หยางชะงักไปนิดหนึ่งอย่างงุนงง
เพราะหลิวซิ่วหลานบิดสะโพกหล่อ ๆ ของลู่หยางเบา ๆ “ดูสิ คราวนี้แกไม่มีมือมาตีฉันแล้ว”
ลู่หยางยิ้มขำ “ฮ่า ๆๆ~ ซิ่วซิ่ว ผมถือว่าเธอจูบผมแล้วนะ”
หลิวซิ่วหลานค้อนเขา “ฉันตีเธออยู่แท้ ๆ ยังจะพูดว่าเป็นจูบอีกเหรอ”
“ตีคือรัก ด่าคือห่วง!”
ลู่หยางยิ้มกว้าง อย่างไรเสียเขาก็กล่อมจนหลิวซิ่วหลานหายโกรธได้แล้ว
“คนเจ้าเล่ห์ ไม่คุยกับเธอแล้ว” หลิวซิ่วหลานเดินนำไปอย่างรวดเร็ว
ลู่หยางมองตาม เอวช่างอ่อนช้อยจริง ๆ สะโพกคู่นั้นก็จับแล้วนุ่มมือ...
หลิวซิ่วหลานเดินถึงบ้านก่อน ส่วนลู่หยางตามเข้าไปในลานเล็ก ๆ