ถึงตรงนี้ ลู่หยางก็ตัดสินใจแบ่งทรัพย์สินเหล่านี้แล้ว เขาจะเก็บแท่งทองใหญ่ไว้ให้ตัวเองสิบหีบ ส่วนที่เหลือทั้งหมดจะส่งมอบให้ประเทศ!
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ลู่หยางก็ออกไปขุดหลุมในถ้ำเล็ก ๆ ด้านนอก ถ้ำแห่งนี้อยู่ห่างจากถ้ำใหญ่ เดินไปประมาณครึ่งชั่วโมง
ถ้าต้องแบกหีบทองมาด้วย คงต้องใช้เวลาเดินถึงสี่สิบนาที
แต่ก็อยู่ไกลเกินไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นงานจะหนักเกินไป
ลู่หยางเป็นคนที่ทำอะไรก็เก่งไปหมด
ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมง หลุมใหญ่ก็ขุดเสร็จเรียบร้อย
ลู่หยางพักอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง แล้วเริ่มขนของ
การขนของก็เหมือนกับการฝึกพละกำลังอย่างหนึ่ง
ถ้าเป็นคนธรรมดา แค่ขนหีบเดียวก็คงเหนื่อยแทบตายแล้ว
ลู่หยางใช้เวลาสี่ชั่วโมง ขนได้สิบสองหีบ
เดิมทีลู่หยางตั้งใจจะเอาแค่สิบหีบ แต่พอมองเห็นแท่งทองใหญ่อีกตั้งมากมาย เขาก็อดใจไม่ไหว งั้นขนเพิ่มอีกสองหีบก็แล้วกัน!
จากนั้นเขาก็จัดสถานที่เดิมให้กลับคืนสภาพ
ลู่หยางกลบหลุมให้เรียบร้อย แล้วพรางพื้นผิวให้ดูกลมกลืนกับธรรมชาติ
ไม่นานท้องฟ้าก็มืดลง
ลู่หยางต้มซุปเนื้อหนึ่งชามในถ้ำดื่ม แล้วกินเสบียงแห้งที่พกมาด้วยไปเล็กน้อย
เสบียงแห้งเหลือไม่มากแล้ว พรุ่งนี้เช้าตื่นขึ้นมาก็ออกเดินทางกลับ
ขากลับใช้เวลาไม่ถึงแปดวันก็ถึงบ้าน
แต่ระหว่างทางลู่หยางล่าหมูป่าได้ตัวหนึ่ง!
พอแบกกลับมาถึงบ้าน ลู่เฟิงก็ตื่นเต้นจนน้ำตาไหล “คุณนี่นะ หายเข้าไปในเขาตั้งสิบแปดวันเต็ม ๆ!”
หลิวซิ่วหลานกับภรรยาอีกสามคนร้องไห้กันระงม
เฉิงว่านเจินก็ร้องไห้เช่นกัน เพราะทุกคนคิดว่าคราวนี้ลู่หยางคงไม่ได้กลับมาแล้ว