ผมไม่อยากให้พวกคุณต้องลำบากไปมากกว่านี้แล้ว เมื่อก่อนผมมันไม่เอาไหน แต่ต่อจากนี้ผมจะไม่มีวันทำให้พวกคุณต้องเสียเปรียบอีก เชื่อผมนะ!”
หลิวซิ่วหลานยิ้มบาง ๆ “ช่วงนี้คุณทำได้ดีมาก เงินที่หลายปีมานี้หาไม่ได้ ตอนนี้ก็หามาได้หมดแล้ว” พูดไปพูดมา หลิวซิ่วหลานก็ยกมือเช็ดหางตา ดวงตาเริ่มแดงเรื่อ...
“อย่าเสียใจไปเลย ชีวิตลำบากที่ผ่านมา ทำให้คุณต้องเหนื่อยมาก ต่อจากนี้ผมจะพยายามทำให้ทุกวันเป็นวันที่มีแต่ความสุข!”
หลิวซิ่วหลานพยักหน้าเบา ๆ อย่างหนักแน่น “อืม!”
ลู่หยางจับมือเล็ก ๆ ของหลิวซิ่วหลานเบา ๆ “อย่าเสียใจเลย ผมจะระวังตัวตอนออกไปล่าสัตว์ ไม่ต้องไปฟังคำพูดพวกนั้นของป้าปลาอ้วนหรอก”
หลิวซิ่วหลานพยักหน้าเบา ๆ “ถ้าการล่าสัตว์อันตรายเกินไป ฉันก็ยังอยากให้คุณไปช่วยงานที่ร้านอาหารในเมืองให้บ่อยหน่อย”
“ผมจะไปช่วยที่ร้านอาหารด้วย แต่การล่าสัตว์มีเป้าหมายสำคัญอย่างหนึ่ง นั่นก็คือหาเงิน!”
แต่ที่จริงแล้ว ลู่หยางยังมีเป้าหมายที่แท้จริงที่สุดอีกอย่าง นั่นก็คือสืบหาที่ซ่อนของแท่งทองใหญ่
ให้ตายเถอะ แท่งทองใหญ่นั่นเหมือนเบ็ดเกี่ยวใจลู่หยางเอาไว้ จนในหัวเขามีแต่เรื่องมันเต็มไปหมด
ถ้าหาเจอ เขาก็จะร่ำรวยมหาศาลไม่ใช่หรือ?
แท่งทองใหญ่หนึ่งแท่งมีทองคำตั้ง 312 กรัม มูลค่าราว 14,040 หยวน
พอคิดถึงเรื่องนี้ ลู่หยางก็ไม่มีทางเลิกล่าสัตว์แน่นอน
การล่าสัตว์เป็นวิธีที่ดีที่สุดที่จะได้เข้าป่าไปตามหาที่ซ่อนแท่งทองใหญ่
ถ้าปล่อยให้คนอื่นได้ไปก่อน ลู่หยางคงต้องเสียใจจนไส้เขียวแน่ ๆ ไม่ใช่หรือ?