“ฮ่า ๆ ๆ!”
ลู่หยางพูดขึ้นว่า “ทุกคนมาแบ่งเนื้อกันเถอะ!”
พวกญาติ ๆ ต่างรอแบ่งเนื้อกันอยู่แล้ว จึงไม่สะดวกใจจะไปแหย่นกอินทรีต่อ หลู่เฟิงหั่นเนื้อหมูป่าเป็นชิ้น ๆ ชิ้นละครึ่งชั่งให้ทุกคน ใครชอบชิ้นไหนก็หยิบชิ้นนั้น คนที่ได้เนื้อแล้วต่างทักทายลู่หยางสั้น ๆ ก่อนเดินกลับไป
ลู่หยางเห็นเยี่ยอ้ายเหลียนถือแก้วน้ำเดินเข้ามา เธอยื่นน้ำให้เขาพร้อมพูดว่า “ดื่มน้ำสิ”
“คืนนี้นัดเจอกันนะ~”
ใบหน้าของเยี่ยอ้ายเหลียนแดงระเรื่อ “อืม~”
ลู่หยางบีบก้นงอนงามของเยี่ยอ้ายเหลียนเบา ๆ ทีหนึ่ง
“หน้าด้านจริง ๆ เลยนะ?”
“จะเอาหน้าไปทำอะไร? ผมเอาเมียต่างหาก!”
ทั้งสองพูดกันเสียงเบามาก ใบหน้าของเยี่ยอ้ายเหลียนแดงขึ้นมาอีกครั้ง ช่วยไม่ได้ พอผู้ชายเอาจริงขึ้นมา เธอก็หลบไม่พ้นอยู่ดี
เยี่ยอ้ายเหลียนยิ้ม จริง ๆ แล้วเธอก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไร มีเงินใช้ส่วนตัว แถมยังมีผู้ชายคอยเอาใจ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
“ตัวร้าย!”
“เฮ้~ เหลียนเหลียน ผมเป็นตัวร้ายหรือเปล่า คืนนี้คุณก็รู้เอง”
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกัน เฉิงว่านเจินก็พูดขึ้นว่า “นี่ ๆ คืนนี้จะกินผักกาดดองเปรี้ยวผัดไส้หมูกันไหม?”
ลู่หยางรีบยิ้มตอบว่า “ได้เลย ผมชอบเมนูนี้ที่สุด แม่ใส่ไส้หมูเยอะ ๆ นะ!”
“ฮ่า ๆ ๆ ได้เลย!”
เยี่ยอ้ายเหลียนถึงค่อย ๆ แอบกลับเข้าไปในครัว
หัวใจของเธอเต้นตึกตักไม่หยุด...
คืนนั้นลู่หยางแบ่งเนื้อหมูป่าออกไปสิบกว่าชั่ง แล้วยังขายเนื้อหมูป่าไปอีกครึ่งซีก
ที่เหลือคือหมูป่าหนึ่งตัวกับเนื้อหมูป่าอีกครึ่งซีก
ลู่หยางบอกหลิวซิ่วหลานว่า “ซิ่วซิ่ว เก็บเนื้อหมูป่าครึ่งซีกนี้ไว้ที่บ้านให้ดี เอาไว้ทำเนื้อเค็มกิน ส่วนที่เหลือผมจะแบ่งเป็นสองส่วนแล้วเอาไปขายที่ตำบล”