ลู่หยางนี่ก็จริง ๆ เลย เมื่อคืนเขาเอาแต่ใจใส่เฉินเสี่ยวเสี่ยวตั้งสองรอบกว่าจะยอมปล่อยเธอ
วันนี้เอวเธอเลยยังปวดเมื่อยอยู่นิดหน่อย...
หลิวซิ่วหลานเดินเข้ามาถามว่า “เสี่ยวเสี่ยว เป็นอะไรหรือเปล่า?”
“ป้าสุยเซียงให้หนูทำเสื้อโดยจ่ายค่าแรงแค่ประมาณหกเหมา หนูบอกว่าไม่ทำให้แล้ว ป้าแกเลยโกรธ บอกว่าจะกลับไปทำเอง”
“นี่เรียกว่าหาเงินได้ที่ไหนกัน นี่มันทำให้ฟรีชัด ๆ!”
“เธอต้องใช้สายตาเพ่งเย็บเสื้อผ้าอย่างยากลำบาก พอป้าใส่สบายแล้ว ค่าแรงของช่างก็ไม่ถือเป็นเงินหรือไง?”
เพราะอย่างนี้ เฉินเสี่ยวเสี่ยวถึงได้มีความมั่นใจมากพอจะปฏิเสธการกดราคาของเหอสุยเซียงเป็นครั้งแรก
เดิมทีรับตัดเสื้อก็ได้กำไรแค่ไม่กี่หยวนเท่านั้น
ถ้ายังกดราคาอีก ก็ไม่เหลือทางให้คนทำมาหากินแล้ว
“ใช่แล้ว ซิ่วหลาน ลู่หยางก็บอกเหมือนกันว่า ถ้ากดราคามากเกินไปก็ไม่ต้องรับงาน”
“อืม ลู่หยางพูดถูก เสื้อหนึ่งตัวได้ค่าแรงหกเหมา ถ้าเป็นเมื่อก่อนเราก็ยังอยากได้เงินก้อนนี้อยู่ ก็คงรับทำ
แต่ตอนนี้ที่บ้านเราไม่ได้ขาดเงินหกเหมานั่นแล้ว สายตาของเธอสำคัญกว่าหกเหมานั่นตั้งเยอะ!”
“ค่ะ ขอบคุณพี่ซิ่วที่เป็นห่วงนะคะ”
“เอาละ ฉันไปเก็บผักก่อน เธอตั้งใจทำเสื้อต่อเถอะ อย่าไปโมโหเรื่องป้าสุยเซียงเลย ไม่คุ้มหรอก”
“ค่ะ ได้ค่ะ”
ส่วนเหอสุยเซียง พอกลับไปเย็บได้แค่ตะเข็บเดียว พอเห็นฝีเข็มคดไปคดมา ก็รีบกลับมาหาเฉินเสี่ยวเสี่ยวอีกครั้ง ตอนนั้นเฉินเสี่ยวเสี่ยวกำลังเย็บเสื้อตัวต่อไปอยู่
งานในมือของเธอทยอยทำทีละตัวไม่หยุด
“เสี่ยวเสี่ยว เอ่อ เมื่อเช้าเป็นความผิดของฉันเอง เสื้อผ้าตัวนี้เธอคิดค่าแรงเท่าไหร่ถึงจะยอมทำให้ฉัน?”