รางวัลสูงลิ่ว!
ลู่หยางเดินดูภาพวาดของเด็ก ๆ ในบ้านทีละคน พอเห็นว่าโหย่วเฟิงยังวาดไม่เสร็จ เขาก็พูดว่า “โหย่วเฟิง ค่อย ๆ วาด ไม่ต้องรีบนะ”
“ครับ”
โหย่วเฟิงเริ่มกระวนกระวายขึ้นมานิดหน่อย เหงื่อผุดซึมที่หน้าผาก
โหย่วเหมยเดินไปหยิบกระดาษทิชชูสีแดงมาส่งให้ “นี่ เช็ดเหงื่อสิ อย่าให้เหงื่อหยดเข้าตานะ เดี๋ยวจะแสบมาก”
โหย่วเฟิงพูดขอบคุณ “ครับ ขอบคุณพี่สาว”
“จ้ะ ไม่ต้องขอบคุณหรอก”
“ครับ”
โหย่วเฟิงเช็ดเหงื่อแล้วตั้งใจวาดต่อ โดยเฉพาะภาพธงที่พลิ้วไสว เขาวาดอย่างละเอียดประณีตเป็นพิเศษ กลัวว่าจะทำออกมาไม่สวยพอ
ลู่หยางประเมินภาพวาดของเด็ก ๆ ไปหลายคน ส่วนเสี่ยวเหอก็เดินดูตรงนั้นทีตรงนี้ที ภาพวาดของเธอเองเป็นเพียงวงกลมใหญ่ ๆ วงหนึ่ง
ในที่สุดโหย่วเฟิงก็ส่งภาพช้ากว่าคนอื่นแค่ไม่กี่นาที ธงแดงห้าดวงดาวที่วาดมานั้นกลับงดงามโดดเด่นเป็นพิเศษ!
“ดีมาก โหย่วเฟิงวาดได้ไม่เลวเลย ดูมีชีวิตชีวามาก!”
ลู่หยางยิ้มกว้างให้โหย่วเฟิง แล้วกอดเขาอีกที “เด็กดี เดี๋ยวให้ป้าซิ่วแจกของรางวัลให้พวกเธอนะ”
ลู่หยางเขียนคำประเมินลงบนภาพของโหย่วเฟิงว่า ‘ตั้งใจ ขยันหมั่นเพียร ผลงานดีเด่น รับรางวัลห้าหยวน!’
โหย่วหัวตื่นเต้นจนรีบเดินเข้ามา “ว้าว โหย่วเฟิง รางวัลของเธอเท่ากับของฉันเลย!”
โหย่วกุ้ยก็เดินเข้ามาอย่างตื่นเต้น “ของผมก็ได้ห้าหยวนเหมือนกัน!”
โหย่วเหมยเดินเข้ามาด้วยสีหน้าดีใจ “ลองทายดูสิว่าหนูได้เท่าไร?”
“ให้พวกเราดูหน่อยสิ”
“โอ้โฮ ได้ห้าหยวนเหมือนกันเหรอ?”
โหย่วฉินยิ้มน้อย ๆ แล้วพูดว่า “รางวัลของหนูสามหยวนค่ะ ฮิ ๆ!”