ลู่หยางกวาดตามองไปมา เดิมทีเขาแค่อยากถามเยี่ยอ้ายเหลียนว่าเอาเสื้อผ้ามาให้หรือยัง แต่ดันบังเอิญเสียจริง ความภาคภูมิใจของเขาถูกเยี่ยอ้ายเหลียนเห็นเข้าเต็มตาแล้ว!
พอถูกเห็นตอนเปลือยเปล่า ลู่หยางก็รู้สึกว่าตัวเองขาดทุนไม่ได้ “เหลียนเหลียน คืนนี้ถึงตาฉันดูเธอบ้างนะ!”
เยี่ยอ้ายเหลียนหน้าแดง รีบเดินหนีพร้อมพูดว่า “อย่าพูดแบบนั้นสิ”
ลู่หยางยิ้ม แล้วหยิบเสื้อผ้ามาสวม
ว่าไปแล้ว เมื่อครู่ถ้าเขาลากเยี่ยอ้ายเหลียนเข้าไปในห้องอาบน้ำ คงได้จัดการกันเสียหน่อยแน่
ลู่หยางออกจากห้องอาบน้ำมา ก็เห็นลู่เฟิงถลกหนังหมาป่าสองตัวเสร็จแล้ว กำลังควักเครื่องในหมาป่าออกมา ส่วนเฉิงว่านเจินกับหลิวซิ่วหลานกำลังใช้กะละมังรองอยู่
หลิวซิ่วหลานเงยหน้าพูดว่า “ลู่หยาง ไปอยู่อีกฝั่ง ยืนห่าง ๆ หน่อย เลือดจะได้ไม่กระเด็นโดนตัว”
ลู่หยางยิ้มบาง ๆ แล้วตอบว่า “ไม่เป็นไร ฉันไม่กลัว”
“นายไม่กลัว แต่ฉันกลัวเสื้อผ้านายเปื้อน แล้วต้องให้พี่ซิ่วเอาไปซักอีก”
เฉินเสี่ยวเสี่ยวทำหน้าบึ้ง เห็นได้ชัดว่ากำลังไม่พอใจอยู่หรือเปล่า?
ดูท่า คืนนี้คงต้องรีบเอาใจเฉินเสี่ยวเสี่ยวก่อนสินะ?
“เสี่ยวเสี่ยว มานี่หน่อย เสื้อฉันขาดนิดหนึ่ง ช่วยเย็บให้หน่อย”
เฉินเสี่ยวเสี่ยวทำเสียงกระเง้ากระงอด “มาแล้ว”
ลู่หยางเป็นเสาหลักของบ้าน เสื้อผ้าขาดก็ต้องเย็บซ่อมให้เขาอยู่แล้ว
เพราะอย่างนั้น คำขอนี้จึงไม่เกินไปเลย
พอลู่หยางเข้าไป ก็รวบเฉินเสี่ยวเสี่ยวเข้ามากอดแล้วหอมแก้มสองที
เฉินเสี่ยวเสี่ยวชะงักไป “ตัวดีเอ๊ย ไม่ใช่ว่าจะให้ฉันเย็บเสื้อหรือไง?”