ลู่หยางสลัดความคิดพวกนั้นทิ้งไปเบา ๆ
โดยปกติแล้ว แทบไม่มีโอกาสได้เห็นน้องสะใภ้ที่น่ารักน่าเอ็นดูขนาดนั้นหรอก
ลู่หยางคิดในใจว่า ร่างกายของเขาคงต้องการปลดปล่อย ไม่อย่างนั้นทำไมถึงรู้สึกถูกตาต้องใจกับน้องสะใภ้คนนั้นขนาดนี้?
ดูท่าแล้ว พละกำลังของผู้ชายยิ่งนานก็ยิ่งเพิ่มขึ้นจริง ๆ
แม้ภรรยาทั้งสี่คนจะอยู่ที่บ้าน แต่พอถึงคราวไล่ตรวน เขากลับพบว่าครั้งนี้หลิวซิ่วหลานกับอีกสามคนต่างเห็นพ้องต้องกันอย่างน่าประหลาด
พวกเธอกำลังมีประจำเดือนกันหมด...
คืนนั้น ลู่หยางฝันถึงเอวกับสะโพกของน้องสะใภ้คนนั้นอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว...
พอตื่นขึ้นมาก็เห็นว่า... เขาฝันจนเปียกที่นอนแล้วเหรอ?
ลู่หยางรีบเปลี่ยนกางเกงชั้นใน แล้วขัดล้างตัวเองให้สะอาด เป็นเรื่องน่าอายจริง ๆ
แค่นี้ก็มีอารมณ์แล้วหรือ?
การปลดปล่อยแบบนี้...
ไม่มีความกดดันเลยสักนิด!
เช้าวันรุ่งขึ้น ลู่หยางเข้าไปในป่าอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้เดินไปไกล แค่เดินวนอยู่แถวเขาโกวเฟิง ผลปรากฏว่าบังเอิญเจอเยี่ยกุ้ยหลานเข้า!
“สะใภ้เยี่ย คุณมาเก็บแอปเปิลที่นี่เหมือนกันเหรอครับ?”
เยี่ยกุ้ยหลานมีสีหน้าตื่นเต้น “อ้าว คุณคือลู่หยางที่ซื้อแอปเปิลของฉันเมื่อวานนี่เองเหรอ?”
“ใช่ครับ ใช่ ผมเอง”
“บังเอิญจังเลย ฉันตั้งใจมาเก็บแอปเปิล จะได้เอาไปส่งให้บ้านที่นัดกันไว้สองสามหลัง คุณก็จะมาเก็บแอปเปิลเหรอ?”
ลู่หยางยิ้ม พลางยกกระต่ายในมือขึ้นให้ดู “ผมมาล่าสัตว์ครับ ไม่มีเวลาเก็บผลไม้หรอก”
เยี่ยกุ้ยหลานยิ้มแล้วพูดว่า “เดี๋ยวฉันเอาไปส่งให้ถึงบ้านคุณเอง ไม่ต้องลำบากเก็บหรอก”