คุณยายขาพิการเดินออกมาพูดว่า “ตอนนี้เขาเป็นคนที่มีอนาคตไกลที่สุดในครอบครัวเราแล้ว!”
เฉินเสี่ยวเสี่ยวก็ออกมาดูแล้วพูดว่า “จะว่าไป ตอนนี้เขาดูมีความเป็นชายชาตรีขึ้นเยอะเลยนะ!”
เถียนเสี่ยวอวี่มองแผ่นหลังในชุดตำรวจแล้วคิดในใจว่า เสี่ยวจิ่วจะยอมให้เธอมีลูกกับเขาบ้างไหมนะ ถ้าเป็นเด็กหนุ่มที่ได้เป็นตำรวจก็คงดีไม่น้อย
ผู้หญิงทั้งสี่ต่างแอบดีใจอยู่ในใจ โชคดีที่พวกเธอหย่าแต่ไม่แยกบ้าน
ถึงอย่างไร แม้จะเป็นตำรวจนอกกรอบ แต่ก็มีโอกาสที่เขาจะไม่ได้รับการบรรจุเป็นตำรวจประจำไปอีกนาน หรืออาจทำงานจนแก่เกษียณแล้วยังเป็นตำรวจนอกกรอบอยู่ก็ได้
เพราะโอกาสที่จะได้รับการบรรจุเป็นตำรวจประจำนั้นมีจำนวนจำกัด
ไม่ใช่ทุกคนจะได้เป็นตำรวจประจำ
แต่ลู่หยางไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจเลย
ตอนนี้ลู่หยางคิดเพียงว่าจะใช้สถานะตำรวจของตัวเองออกลาดตระเวนหมู่บ้านสิบกว่าหมู่บ้านในละแวกนี้ให้ดี อีกทั้งต้องตรวจตราเทือกเขาจื่อหลิงให้เรียบร้อยด้วย
งานสุจริตแบบนี้ ต่อให้ต่อไปเขาไม่ล่าสัตว์แล้ว แค่เงินเดือนตำรวจนอกกรอบก็เลี้ยงลูก ๆ และผู้หญิงทั้งหลายของเขาได้
พ่อแม่ก็จะได้ใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสุขสบาย
เพราะหลิวซิ่วหลานกับผู้หญิงอีกสามคนก็ไม่ได้อยู่เฉย ๆ พวกเธอทำงานกันทั้งนั้น
ที่ดินกับนาของที่บ้านก็มีปลูกพืชผลกันอยู่
ลู่หยางชอบงานนี้มาก
ต้องรู้ก่อนว่า ในใจผู้ชายคนไหนบ้างที่ไม่เคยมีความฝันอยากเป็นตำรวจ?
ลู่หยางเองก็มีความฝันแบบนั้นเหมือนกัน
หลังทำเรื่องดีเสร็จ ลู่หยางก็กลับบ้าน เปลี่ยนเสื้อผ้า เอาแพะภูเขาใส่ตะกร้าหวายแล้วแบกไปขาย