ป้าหวังคิดทบทวนดูแล้วก็ร้องขึ้นมาในใจว่า “อ้าว ใช่แล้ว ถ้าให้ลูกสาวแท้ ๆ แต่งงานกับลู่หยาง ต่อไปก็เท่ากับจับกระเป๋าเงินของลู่หยางไว้ได้ไม่ใช่หรือ
ต่อไปอยากได้เงินก็ได้เงิน อยากได้ทองได้ของมีค่าก็ยกให้หมดเลยสินะ”
ป้าหวังรีบเดินกลับบ้านอย่างรวดเร็ว ตั้งใจจะไปเล่าเรื่องข้อเสนอนี้ให้คนในบ้านฟัง...
ลู่หยางกลับถึงบ้าน หิ้วของเข้าไปวางไว้ในห้องเก็บของข้างห้องรับแขก พอจัดวางเรียบร้อยก็เดินออกมา
เขารินน้ำมาหนึ่งแก้ว เป็นน้ำที่หลิวซิ่วหลานเทไว้ให้ ยังอุ่นอยู่นิดหน่อย ลู่หยางจิบช้า ๆ
ว่าไปแล้ว การไปตำบลครั้งหนึ่งก็ใช้เวลาไปเกือบครึ่งวัน
ถึงเวลาทำอาหารพอดี “ซิ่วซิ่ว เสี่ยวเสี่ยว ตอนกลางวันอยากกินอะไร”
หลิวซิ่วหลานพูดว่า “เดี๋ยวฉันกับเสี่ยวเสี่ยวทำเอง นายไปนอนพักเถอะ พรุ่งนี้ต้องออกไปล่าสัตว์อีกไม่ใช่หรือ”
“เฮ้ ใช่ พรุ่งนี้ต้องไปตอนรุ่งสาง”
“เอาละ รู้ว่านายเก่งอยู่แล้ว ฉันจะไปทำอาหารเอง นายไม่ต้องยุ่งหรอก”
หลิวซิ่วหลานหยิบพริกแห้งใต้ชายคามาบ้าง พอเข้าไปในครัวก็หยิบเนื้อหมูป่าออกมาชิ้นหนึ่ง
เนื้อหมูป่าที่เหลืออยู่ใกล้จะกินหมดแล้ว เหลือชิ้นสุดท้าย น่าจะหนักประมาณสามชั่ง
หลิวซิ่วหลานดมเนื้อหมูป่าแล้วพูดว่า “เนื้อหมูป่านี่เริ่มมีกลิ่นแล้วนะ”
เฉินเสี่ยวเสี่ยวรีบเข้ามาดมบ้าง “ใช่ด้วยค่ะ ทำยังไงดี”
“ฉันไปเอาเหล้าขาวมานิดหน่อย เธอก่อไฟไว้ เดี๋ยวใส่เหล้าลงไปต้มให้สุก แล้วค่อยเอาไปผัดกับพริกแห้ง น่าจะช่วยกลบกลิ่นได้บ้าง”
“ได้ค่ะ หนูจะก่อไฟ” เฉินเสี่ยวเสี่ยวรีบนั่งลงก่อไฟทันที
หลิวซิ่วหลานเข้าไปในห้อง หยิบเหล้าขาวมาหนึ่งขวด
แต่กลับถูกลู่หยางจับได้ เขาจูบหลิวซิ่วหลานจนขาเธออ่อนอยู่บ้าง