เตรียมตัวตั้งแต่เที่ยงคืน
พอขึ้นไปถึงบนเขา ก็น่าจะประมาณห้าหรือหกโมงเช้า
ลู่หยางหลับสนิท พอถึงราวตีสามก็สะดุ้งตื่นตรงเวลา บางทีนาฬิกาชีวิตอาจปรับตัวได้แล้ว ถึงไม่มีนาฬิกาปลุกก็ยังตื่นตรงเวลา
ลู่หยางเดินเข้าไปในครัว เห็นอาหารที่อุ่นไว้ในหม้อ กลิ่นหอมน่ากิน แถมยังร้อนอยู่ เห็นได้ชัดว่ามีคนเติมฟืนเมื่อสิบนาทีก่อน เพื่ออุ่นอาหารเอาไว้
ลู่หยางค่อย ๆ กินข้าว วันนี้มีหมูผัดสองครั้ง เหลือไว้ตั้งเยอะ พอกินกับข้าวสวยแล้วช่างเข้ากันดีเหลือเกิน ยังมีไชโป๊วอีกจานด้วย
ล้วนเป็นของโปรด แถมยังอร่อยทั้งนั้น
กินข้าวเสร็จ ลู่หยางก็แช่ชามไว้ในน้ำ แล้วไปเตรียมอุปกรณ์ล่าสัตว์
มีดเล็กสองเล่ม มีดพร้าขนาดใหญ่หนึ่งเล่ม ปืนล่าสัตว์ กระสุน เชือก กระติกน้ำที่เติมน้ำจนเต็ม ยาใส่แผลห่อเล็ก ๆ และอาหารหลักหนึ่งห่อ เป็นแผ่นแป้งแผ่นใหญ่
เขารีบขึ้นเขาไป คราวนี้ลู่หยางไม่ได้พาลู่เว่ยจวินไปด้วย เพราะตั้งใจจะเข้าไปสำรวจด้านในให้ลึกกว่าเดิม เป็นเขาลูกเดิมที่ไปคราวก่อน เรียกว่าเขาลั่วสุ่ย ตรงแอ่งเขาที่เก็บแท่งทองได้
ลู่หยางรีบไปถึงจุดหมาย แล้วกวาดตามองรอบ ๆ อย่างละเอียด
รูเหรียญทองแดงปรากฏขึ้น คาดว่ามีมูลค่า 40 หยวน โอกาสพบร้อยเปอร์เซ็นต์ — หวงจิง ขุดเลย
คราวนี้ขุดหวงจิงมาได้เพียงนิดหน่อย แต่อย่างน้อยก็ไม่เสียเที่ยว
ถึงอย่างไรก็พอขายได้เงินอยู่บ้าง
ลู่หยางมองหวงจิงที่ขุดได้แล้วอดอุทานไม่ได้ว่า มันเติบโตได้ดีเหลือเกิน
เดิมทีเขาตั้งใจจะลองดูว่าจะเก็บแท่งทองใหญ่ได้อีกไหม แต่ค้นหาอยู่นานก็ไม่เห็นแม้แต่แท่งเดียว