“อย่าเพิ่งรีบ!”
เด็ก ๆ ทั้งกลุ่มอยากดื่มน้ำกัน ต่างยืดคอรอ แต่ละคนเป็นเด็กน้อยน่ารักน่าเอ็นดู เหงื่อท่วมหน้าและหัว ดูท่าจะออกไปเล่นกันมาอย่างสนุกสนาน
“แม่ กลางวันนี้กินอะไรเหรอ หนูได้กลิ่นเนื้อแล้ว!”
โหย่วกุ้ยสูดจมูกฟุดฟิดอย่างตื่นเต้น ได้กลิ่นหอมของเนื้อลอยมา
โหย่วเหมยรีบสูดจมูกตามทันที “ว้าว! แม่ เนื้อนี่หอมมากเลย เป็นเนื้อเสือใช่ไหม?”
“ใช่แล้ว ๆ โหย่วเหมยฉลาดจริง ๆ เป็นเนื้อเสือตุ๋นกับมันฝรั่ง!”
“หนูกินได้เต็มชามเลย!”
โหย่วหัวรีบบอกด้วยความตื่นเต้น
โหย่วเฟิงยิ้มแล้วพูดว่า “ต้องกินกับข้าวสวยสิ ถึงจะหอมอร่อย!”
โหย่วฉินก็ยิ้มบอกว่า “หนูก็อยากกิน!”
โหย่วหลินหัวเราะแล้วพูดว่า “พวกเธอกินไม่เยอะเท่าพ่อหรอก พ่อแข็งแรงที่สุด!”
โหย่วชวงหัวเราะเบา ๆ “แล้วเมื่อไหร่นายจะโตให้แข็งแรงแบบนั้นล่ะ?”
โหย่วหลินทำหน้าไม่ยอมแพ้ “ผมต้องโตขึ้นอยู่แล้ว ถึงตอนนั้นผมจะแข็งแรงเหมือนพ่อ!”
เสี่ยวเหอยื่นปากจุ๋ม “รีบดื่มน้ำเร็ว ๆ เนื้อยังไม่สุกเลย!”
เถียนเสี่ยวอวี่ยิ้มแล้วพูดว่า “ดื่มน้ำให้ดีนะ เสร็จแล้วก็รีบออกมาเล่นก้อนหินกัน!”
พอเด็ก ๆ พากันออกไป หลิวซิ่วหลานก็รีบบอกเหลียนเหลียนว่า “เธอโชคดีนะ ถึงตอนนั้นแบ่งเนื้อเสือไปสักหน่อย ส่งกลับไปให้บ้านพ่อแม่เธอด้วย”
ตอนนั้นเฉิงว่านเจินพูดขึ้นว่า “ซิ่วซิ่ว สะใภ้ทั้งสี่คนของบ้านนี้เป็นคนดีทุกคน เอาอย่างนี้ ไม่ต้องพูดอะไรมาก เดี๋ยวรอลู่หยางตื่น ฉันจะบอกเขาว่าบ้านพ่อแม่ของพวกเธอทั้งสี่บ้าน ให้ส่งเนื้อเสือกลับไปบ้านละสามชั่ง เรื่องนี้ลู่หยางเห็นด้วยแน่นอน”
เวลานั้นลู่หยางอยู่ข้างเฉิงว่านเจิน บนใบหน้ามีรอยเสื่อจากการนอน เขาพูดว่า “แม่ ทำตามที่แม่บอกเลยครับ ผมไม่มีปัญหา!”