“อ๊า~”
เฉินเสี่ยวเสี่ยวแค่ร้องออกมาแหลม ๆ แล้วก็สงบลง กลายเป็นแมวน้อยแสนเชื่องตัวหนึ่ง
นางซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของลู่หยางจริง ๆ “เดี๋ยวคุณพาฉันกลับไปส่งที่ห้องนะ”
ลู่หยางว่า “ได้สิ ผู้ชายยังสู้การนอนหลับไม่ได้เลยหรือไง?”
เมื่อกลับมาถึงห้องใหญ่ เอ่อ... ผู้หญิงหลับสบาย ส่วนผู้ชายก็ทำเรื่องอย่างว่าในตอนที่อีกฝ่ายหลับอยู่
ให้รสชาติอีกแบบหนึ่ง...
สุดท้ายลู่หยางก็อุ้มเฉินเสี่ยวเสี่ยวกลับไปไว้ในห้องของนาง
ลู่หยางแอบหัวเราะอยู่ในใจ
เพราะอย่างนี้ถึงว่า ผู้ชายที่ตื่นเช้าก็มีผู้หญิงให้เอาใจ
แบบนี้แหละ ความรู้สึกดีไม่น้อยเลย
ลู่หยางกลับไปซุกตัวนอนต่ออย่างสบายใจ
วันนี้ฝนตก จึงไม่ได้ขึ้นเขาไปล่าสัตว์
จะขึ้นเขาก็ต้องดูสภาพอากาศด้วย
รู้อยู่แล้วว่าฝนตก ยังจะขึ้นเขาอีกหรือ?
นั่นไม่เท่ากับหาเรื่องใส่ตัวหรอกหรือ?
แถมเขายังไม่มีแรงปีนเขาแล้วด้วย
ฝนตกแล้วยังขึ้นเขา อันตรายเกินไป หากเจอดินถล่มหรือฟ้าผ่า ไม่ว่าอย่างไหนก็ลำบากทั้งนั้น
ลู่หยางมองดูอากาศ วันอากาศดีแบบนี้ ถ้าไม่ได้นอนจนปวดเอวเมื่อยหลังคงไม่ยอมตื่นแน่
อีกอย่าง ผู้หญิงทั้งสี่คนก็ลงไปทำงานในนาไม่ได้อยู่แล้ว
ดังนั้นคนต่อไป เขาจึงแอบอุ้มเยี่ยอ้ายเหลียนออกมาเงียบ ๆ
เยี่ยอ้ายเหลียนยกมือปิดปากหัวเราะ พลางพูดว่า “ระวังหน่อย อย่าให้เด็ก ๆ เห็นนะ”
“จะตกใจอะไร ผู้ชายของคุณเคยปล่อยให้ใครเห็นเสียที่ไหน?”
ตอนนั้นเอง เฉิงว่านเจินเพิ่งกลับมาจากห้องส้วมพอดี ทั้งสามคนสบตากันเข้า...
“แม่ครับ ผมกำลังช่วยทายาให้อ้ายเหลียน เดี๋ยวก็พานางกลับไปส่งครับ”