ลู่หยางตะโกนเรียกเสียงดัง
หลิวซิ่วหลานกับคนอื่นๆ เดินออกมาจากครัว “ซื้อแก้วมาจริงๆ เหรอ?”
“ใช่แล้ว ลองดูสิ ชอบใบไหนก็เลือกเอาเอง”
เฉินเสี่ยวเสี่ยวรีบเดินเข้ามาทันที “อ๊ะ ฉันเอาใบสีแดงนี่แหละ”
“หน้าตาก็คล้ายๆ กันหมดนี่นา” เยี่ยอ้ายเหลียนพูดยิ้มๆ
เถียนเสี่ยวอวี่รีบพูดขึ้นว่า “ใบนี้เล็กที่สุด ต้องเป็นของเสี่ยวเหอแน่ๆ ใช่ไหม?”
“ใช่ๆ”
ลู่หยางยิ้ม แล้วส่งแก้วใบที่เล็กที่สุดให้เสี่ยวเหอซึ่งอยู่ในอ้อมแขนของเถียนเสี่ยวอวี่ “เสี่ยวเหอ ชอบไหม?”
“ชอบ!”
เสี่ยวเหอดีใจจนหน้าบาน รับแก้วมาแล้วกอดไว้ สีหน้าดูน่ารักน่าเอ็นดูสุดๆ
จากนั้นทุกคนก็เอาแก้วของตัวเองไปล้าง แล้วใส่เมล็ดโกจิกับพุทราแดงลงไปแช่
พุทราแดงถูกหั่นเบาๆ ด้วยมีด พอแช่ในน้ำร้อน กลิ่นหอมหวานก็พลันฟุ้งออกมา
ลู่หยางจิบไปคำหนึ่ง “ไม่เลวเลย!”
มื้อกลางวันทุกคนกินเหนียวซานเป่ากับข้าวสวยเม็ดขาว
เด็กๆ แต่ละคนต่างกินกันอย่างเอร็ดอร่อย เจ้าพวกตัวเล็กทั้งหลายกินจนอิ่มหนำสำราญ
ริมฝีปากเล็กๆ มันเยิ้มไปหมด
แต่ไม่ถึงกับเลอะเทอะ ดูน่ารักดี
ลู่หยางมองไปรอบๆ ครอบครัวใหญ่กินข้าวด้วยกันแบบนี้ ช่างอร่อยจริงๆ
ก่อนที่เขาจะข้ามเวลามา มื้ออาหารเคยอร่อยแบบนี้เสียที่ไหน?
ตอนนั้นสั่งอาหารมากินทุกวัน กินจนเบื่อไปหมด
ที่สำคัญคือน้ำมันข้างนอกไม่เหมือนน้ำมันที่บ้านใช้ตอนนี้
น้ำมันที่ใช้ตอนนี้เป็นน้ำมันหมูที่หลิวซิ่วหลานกับคนอื่นๆ เคี่ยวเก็บไว้ที่บ้าน
กับข้าวผัดน้ำมันหมูกินแล้วทำให้แข้งขามีเรี่ยวแรงเป็นพิเศษ
ไม่ว่าจะปีนเขาหรือทำกิจกรรมบนเตียง ล้วนต้องใช้แรงทั้งนั้น