หลิวซิ่วหลานเหลือบมองลู่หยาง “ไม่กลัวเหนื่อยจนกระอักเลือดหรือไง?”
“ผมบำรุงร่างกายดี ไม่มีทางกระอักเลือดหรอก!”
หลิวซิ่วหลานส่งเสียง “หึ!”
“ซิ่วซิ่ว ไม่ลองดูหน่อยเหรอ?”
“เลิกพูดเล่นได้แล้ว! ดูสภาพบ้านเราก่อนสิ ครอบครัวมีตั้งสิบห้าคน อยู่กันแทบไม่พอแล้ว ยังจะมีลูกคนที่เก้าอีกเหรอ?”
ลู่หยางรู้สึกอึดอัดขึ้นมานิดหน่อย “เฮ้อ รอดูเถอะ พอผมสร้างบ้านเสร็จ ผมจะต้องมีลูกคนที่เก้ากับซิ่วซิ่วให้ได้!”
หลิวซิ่วหลานพูดอย่างหงุดหงิด “พูดเพ้อเจ้ออะไร ฉันไม่คลอดแล้ว ให้พวกเธอสามคนไปคลอดเองเถอะ”
เฉินเสี่ยวเสี่ยวส่ายหน้า “ฉันไม่คลอด!”
เยี่ยอ้ายเหลียนยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันก็ยินดีนะ แต่ไม่อยากให้นมลูก กลางคืนต้องลุกขึ้นมาดูแลเด็ก เหนื่อยจะตาย ฉันไม่เอาแล้ว!”
เถียนเสี่ยวอวี่หน้าแดงด้วยความเขิน “มีเสี่ยวจิ๋วเหรอ? ถ้าอย่างนั้น...ฉันลองดูก็ได้ไหม?”
หลิวซิ่วหลานจ้องเถียนเสี่ยวอวี่ “เสี่ยวอวี่ อย่าคิดเรื่องนั้นเลย ตอนนี้เสี่ยวเหอยังอายุไม่ถึงสองขวบด้วยซ้ำ!”
ลู่หยางทำหน้าอับจนปัญญา “สรุปแล้วพวกเธอก็แค่อยากให้ผมไปล่าสัตว์ ไม่อยากให้ผมได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขบ้างใช่ไหม?”
“ไหนว่าจะแค่มีเสี่ยวจิ๋วไง? สร้างบ้านให้ใหญ่โตเสียก่อน แล้วค่อยซื้อวิทยุ โทรทัศน์ขาวดำ กับตู้เย็นให้ครบ”
ลู่หยางกลืนน้ำลาย “ซิ่วซิ่ว รอดูเถอะ ของที่เธอพูดมาพวกนี้ ผมจะทยอยขนกลับบ้านให้หมด!”
หลิวซิ่วหลานพูดอย่างได้ใจ “อย่าเพิ่งพูดให้มันง่ายไป ต่อให้ล่าสัตว์ไปสามปี ก็ใช่ว่าจะซื้อได้ครบเสียหน่อย!”
เยี่ยอ้ายเหลียนหัวเราะจนกุมท้อง “ฮ่า ๆ ๆ ขำจะตายอยู่แล้ว!”
เฉินเสี่ยวเสี่ยวกำลังถือเสื้อเย็บอยู่ พลางพูดว่า “แล้วก็เตรียมจักรเย็บผ้าให้ฉันเครื่องหนึ่งด้วย!”