ลู่เว่ยจวินตกใจจนทรุดลงนั่งกับพื้น
เขาหอบหายใจไม่เป็นจังหวะ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนัก
ลู่หยางสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วพูดอย่างโล่งใจว่า “หมาป่าตัวนี้อันตรายมาก คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
ลู่เว่ยจวินเห็นได้ชัดว่าตกใจไม่น้อย เขาพูดพลางเช็ดเหงื่อเย็นที่หน้าผาก “พี่...พี่หยาง ผมไม่เป็นไรครับ”
ลู่หยางถามด้วยความเป็นห่วง “ไม่เป็นไรก็ดี หมาป่ามีนิสัยเจ้าเล่ห์ คราวหน้าต้องระวังให้มาก อย่าเข้าไปใกล้ระยะโจมตีของมัน”
“วันนี้โชคดีที่พี่หยางลงมือเร็ว ไม่อย่างนั้นหมาป่าป่าตัวนี้คงทำร้ายคอผมแล้ว! ผมอาจต้องมาตายอยู่ที่นี่ก็ได้!”
ลู่หยางพยักหน้า “ไม่เป็นไร ตอนที่ผมคอยดูแลคุณได้ ผมจะระวังให้ แต่ตัวคุณเองก็ต้องมีสติระแวดระวังอยู่ตลอดเวลาเหมือนกัน”
“ครับ ผมจะจำไว้”
“ดีแล้ว เอาเลือดหมาป่าออกก่อน เดี๋ยวค่อยเข้าไปในป่าลึกอีกหน่อย ดูว่าจะล่าอะไรได้อีกไหม”
“ครับ ได้เลย”
ลู่เว่ยจวินรีบจัดการเอาเลือดหมาป่าออกทันที เนื่องจากกะโหลกของมันแตก จึงมีสิ่งสกปรกเปื้อนมือของลู่หยางอยู่บ้าง
ลู่หยางหยิบหญ้าข้าง ๆ มาถูมือ แล้วขยี้เบา ๆ
จากนั้นลู่เว่ยจวินก็แบกหมาป่าป่าขึ้นบ่า
เขาเดินตามลู่หยางเข้าไปในป่าลึก ลู่หยางมองไปรอบ ๆ แต่ยังไม่เห็นเป้าหมาย
เดินเข้าไปในป่าลึกอีกครึ่งชั่วโมง รูเหรียญทองแดงก็ปรากฏขึ้น มูลค่าประเมิน 60 หยวน อัตราเข้าเป้าร้อยเปอร์เซ็นต์! กวางโร
ลู่หยางยกปืนขึ้นอย่างรวดเร็ว “ปัง!”
ด้านหน้ามีกวางโรตัวหนึ่ง หัวใจของมันมีรูเลือดอยู่
“โดนแล้ว!”
“คุณแบกหมาป่าต่อไป ตัวนี้ผมแบกเอง!”
ลู่หยางเดินเข้าไปแทงกวางโรหนึ่งแผลเพื่อเอาเลือดออก