เหล่าสาวน้อยต่างส่ายหน้า
พวกนางหวาดกลัวคนกลุ่มนี้ที่ทั้งเย็นชาและโหดเหี้ยมจนตัวสั่นงันงก จะเคยเห็นภาพนองเลือดเช่นนี้มาก่อนที่ไหนกัน
รังโจรทั้งรังถูกกวาดล้างจนสิ้นในเวลาเพียงไม่นาน พวกนางหวาดกลัวเหลือเกินว่าต่อไปตนจะมีชะตากรรมไม่ต่างจากพวกโจร
“นายท่าน ไม่พบขอรับ” บุรุษชุดดำคนหนึ่งเอ่ยขึ้นกะทันหัน
สือเหยาจึงสังเกตเห็นว่ามีเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาหาเหล่าสาวน้อยกลุ่มนั้น
ฝีเท้าเหยียบลงบนพื้นทีละก้าว ทว่ากลับให้ความรู้สึกราวกับเหยียบย่ำหัวใจ ทำให้ผู้คนขนลุกขวัญผวาและตึงเครียดยิ่ง
จะเป็นใครกันนะ?
สือเหยากลั้นหายใจ พยายามซ่อนตัวให้มิดชิดไม่ให้ถูกพบ
“ไม่พบหรือ?” น้ำเสียงเย็นเยียบเจือความหนาวเหน็บไร้เยื่อใยดังขึ้น
คนรอบข้างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
สือเหยากลับอ้าปากค้าง ไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
เสียงนี้คุ้นเคยจนคุ้นเคยยิ่งกว่าอะไร ไม่ใช่เสียงของจี้เหยียนหรอกเหรอเนี่ย
จี้เหยียนวางท่ามีอำนาจถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน ออร่ากดดันช่างทรงพลังเหลือเกิน
แต่เขาหานางพบเร็วขนาดนี้ได้อย่างไร อำนาจของจี้เหยียนร้ายกาจถึงเพียงนี้แล้วหรือ?
สือเหยาทั้งประหลาดใจและตื่นเต้นอยู่บ้าง
นางคิดจะออกไปยอมรับผิดกับจี้เหยียนแต่โดยดี ไม่ควรแอบออกจากจวนโดยไม่บอกเขา แถมยังถูกจับได้อีก
จี้เหยียนในยามนี้เอ็นดูนางถึงเพียงนั้น ย่อมไม่ทำให้นางลำบากใจมากนัก
“ขะ...ขอรับ” บุรุษชุดดำตอบอย่างอกสั่นขวัญแขวน