“รอก่อน” จี้เหยียนคว้ามือสือเหยาไว้
สือเหยาหันมามองอย่างสงสัย “มีอะไรหรือ?”
เขาจูงมือสือเหยาไปยังแผงขายหน้ากากแห่งหนึ่ง บนชั้นวางมีหน้ากากหลากหลายแบบเรียงรายอยู่เต็มไปหมด
บ้างดุดันน่าเกรงขาม บ้างองอาจผึ่งผาย บ้างสดใสน่ารัก และยังมีแบบที่ดูราวกับเซียนเหินลอยอยู่กลางเมฆา
มีหน้ากากชิ้นหนึ่งงดงามเป็นพิเศษ ตัวหน้ากากเป็นสีเงิน ประดับขอบด้วยสีทองระยิบระยับ หากสวมแล้วต้องดูดีมากแน่
ทว่าภายใต้สายตาของสือเหยา จี้เหยียนกลับซื้อหน้ากากแบบดุดันน่าเกรงขามชิ้นนั้นให้นาง...
นางแทบไม่อยากเชื่อ จี้เหยียนไม่เห็นหน้ากากสีเงินแสนงามชิ้นนั้นหรือ หรือรสนิยมของทรราชจะแตกต่างจากคนปกติ?
จี้เหยียนซื้อหน้ากากมาสองชิ้น ของนางชิ้นหนึ่ง ของเขาชิ้นหนึ่ง ล้วนเป็นหน้ากากหัววัวสีเขียวหน้าตาดุดันน่าเกรงขามทั้งคู่
……
จี้เหยียนสวมหน้ากากให้นาง สือเหยารู้สึกว่าโลกทั้งใบพลันไม่น่ารื่นรมย์ขึ้นมาเสียแล้ว
อุตส่าห์แต่งหน้าอย่างพิถีพิถัน ประทินโฉมจนดูราวกับเทพธิดาน้อย กลับถูกหน้ากากหัววัวทำลายจนหมดสิ้น
แต่จี้เหยียนกลับไม่ยอมให้นางถอดออก
นางเดินกระฟัดกระเฟียดไปข้างหน้า ไม่สนใจจี้เหยียน ทั้งยังจงใจเหยียบเท้าเขาไปหลายครั้ง
แววตาจี้เหยียนเจือรอยยิ้ม ภายใต้หน้ากาก มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยโค้งงดงาม
เขามองนางอย่างเอ็นดู ปล่อยให้นางเอาแต่ใจตามใจชอบ
เมื่อสวมหน้ากาก ใบหน้าอันงดงามเหนือสามัญถูกบดบัง จึงไม่มีผู้ใดแอบลอบมองพวกเขาอีก
เมื่อไม่มีสายตาชวนหงุดหงิด จี้เหยียนก็พอใจ
สือเหยาโกรธง่ายหายเร็ว เพียงไม่นานก็ลืมเรื่องหน้ากากไปเสียแล้ว นางลากจี้เหยียนเดินเที่ยวอย่างกระตือรือร้น