«ไม่ใช่ ไม่ใช่ว่าท่านถูกเทพทอดทิ้ง แต่เทพกำลังช่วยท่านอยู่ต่างหาก นี่เป็นเพียงเส้นทางที่ผิดพลาด ขอเพียงช่วยตัวท่านในอีกห้วงเวลาหนึ่งให้กลายเป็นฮ่องเต้ผู้ทรงธรรม ห้วงเวลาทั้งสองก็จะหลอมรวมกัน แล้วกลับคืนสู่เส้นทางที่ถูกต้อง»
เขาหลุบตาลง
«แล้วเจ้ามั่นใจได้อย่างไรว่า การที่เรากลายเป็นทรราชคือเส้นทางที่ผิด?»
«แล้วเรามีเหตุผลอันใดต้องฟังเจ้า แล้วกลายเป็นฮ่องเต้ผู้ทรงธรรม?»
เมื่อเผชิญคำถามที่ทรราชโยนมา สือเหยาก็ยังคงสงบนิ่ง ไม่อ่อนน้อมและไม่แข็งกร้าว
«เพราะข้าคิดว่า เมื่อเทียบกับการอยู่ในความมืด ท่านปรารถนาแสงสว่างยิ่งกว่า» นางยืนอยู่ตรงหน้าเขา น้ำเสียงอ่อนโยนแต่หนักแน่น
เขาชะงักไป
แสงสว่างหรือ?
ช่างเถิด
จี้เหยียนหัวเราะเยาะ วางถ้วยชาลงแล้วลุกขึ้น โดยไม่สนใจสือเหยาแม้แต่น้อย เขาเดินออกจากศาลา
เงาร่างเย็นชาเดินห่างออกไปไกล ก่อนจะหยุดชะงัก «เราไม่ต้องการ»
จากนั้นเงาร่างก็เลือนหายไปในแสงจันทร์
สือเหยานวดขมับ ผู้ใหญ่ที่กลายเป็นทรราชรับมือยากเหลือเกิน นี่ต่างหากคือตัวตนที่แท้จริงของเขา
คืนนี้จี้เหยียนไม่ได้ให้นางเฝ้ายาม
นางกลับห้อง ตั้งใจจะนอนให้ลืมความกลัดกลุ้ม
ก่อนนอน นางเรียกเสี่ยวลิ่ว แต่ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับ
นางไม่รู้ว่าเสี่ยวลิ่วเป็นอะไรไป แต่กังวลไปก็ไร้ประโยชน์ สิ่งที่ต้องทำในยามนี้คือเอาชีวิตรอดไปก่อน แล้วค่อยทำความเข้าใจโลกภายในจิตใจของทรราช เพื่อที่เมื่อกลับไปยังห้วงเวลาเดิม จะได้ช่วยปรับเปลี่ยนจี้เหยียนวัยเยาว์ให้กลับสู่ทางที่ถูกต้องได้อย่างราบรื่น
คืนนั้นนางหลับสนิทไร้ฝัน